"ความหมายของท่านก็คือฮูหยินสืบทอดตำแหน่งมีหลักฐานของพระชายารัชทายาทองค์ก่อน และพระชายารัชทายาทองค์ก่อนเกรงกลัวว่าข้าจะรู้เรื่องนี้มาก?"
"ถูกต้อง เพคะ ฝ่าบาท"
"ส่งคนไปสืบดูก่อน อย่าให้พระชายารัชทายาทองค์ก่อนตื่นตัว"
"รับทราบ เพคะ ฝ่าบาท"
ชิงหยางหวังเฟยสั่งการแล้วก็ไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีก นางไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่โต บางทีอาจเป็นเพียงความบาดหมางระหว่างพี่น้องสตรีในยามที่ยังไม่ได้แต่งงาน พระชายารัชทายาทองค์ก่อนไม่ต้องการให้นางรู้เท่านั้นเอง
"ฝ่าบาท ตอนนี้ภายนอกต่างพากันเล่าลือว่าพระชายารัชทายาทองค์ก่อนมิใช่บุตรสาวแท้ ๆ ของตระกูลจี้"
หากบุตรชายคนโตยังมีชีวิตอยู่ จี้ชุนเจียวก็คือพระชายารัชทายาทแห่งจวนชิงหยางหวังโดยชอบธรรม ชิงหยางหวังเฟยอาจจะคิดมากบ้าง
บางทีอาจจะลดตำแหน่งจี้ชุนเจียวลงเป็นพระชายารอง แล้วหาคู่ที่ดีงามใหม่ให้บุตรชายคนโต หญิงสาวที่เกิดจากอนุภรรยาไม่คู่ควรกับตำแหน่งพระชายารัชทายาทแห่งจวนชิงหยางหวัง
แต่บัดนี้บุตรชายคนโตได้จากไปแล้ว จี้ชุนเจียวตั้งแต่สามีจากไปก็รักษาความภักดีต่อสามีมาโดยตลอด ด้วยเหตุนี้เพียงข้อเดียว นางก็จะไม่ลงมือกับนาง
"เขาจะเล่าลือก็ปล่อยเขาไปเถิด อย่างไรเสียก็เล่าลือได้ไม่เกินสองวันก็คงจางหายไปเอง"
"รับทราบ เพคะ"
ป้าฟ่านไม่กล่าวสิ่งใดอีก ปรนนิบัติหวังเฟยให้เข้านอนแล้วก็ออกไปสั่งการตามที่ได้รับมอบหมาย
ภายในจวนอันซุนโหว หลินอวี้เสวี่ยนำจดหมายที่เพิ่งอ่านจบแนบไว้ที่อก ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความหวั่นไหวในหัวใจ
ส่วนมารดาที่เพิ่งครึ่งกายขยับไม่ได้เมื่อกลางวันนั้น นางไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย นางมิใช่หมอจะรักษาโรคของมารดาไม่ได้ ในจวนมีคนใช้และแม่นมมากมาย ไม่จำเป็นต้องให้นางไปดูแลด้วยตนเอง