"ฮูหยิน ท่านโหวกลับมาแล้ว กำลังอยู่ที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่า ให้นางไปหาเขาทันที"
จี้เยว่หรูไม่พูดอะไร เพียงจ้องมองจ้าวผู้ดูแล
ถูกจ้องเขม็งเช่นนี้ จ้าวผู้ดูแลรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูกสันหลัง ศีรษะที่เคยเชิดสูงก็ค่อยๆ ก้มต่ำลงโดยไม่รู้ตัว
ช่างแปลกนัก เวลาอื่นนางมองเขา เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน
[แม่ ที่เจ้าเก็บเขาไว้ถูกแล้ว ชาติก่อนเจ้าต้องทนทุกข์กับคนผู้นี้ไม่น้อย หากขายเขาออกไปก็ง่ายเกินไปสำหรับเขา เก็บไว้ข้างกาย เวลาเบื่อหน่ายก็ได้แก้เซ็ง]
แม่ลูกทั้งสองคิดตรงกันเกือบหมด
คนอื่นอาจไม่เป็นไร แต่จ้าวผู้ดูแลเป็นหนึ่งในข้ารับใช้ไม่กี่คนที่จี้เยว่หรูเกลียดชังในจวนอันซุนโหว นางจะไม่เก็บเขาไว้ปรนนิบัติอย่างดีได้อย่างไร
จนกระทั่งเห็นอีกฝ่ายรู้สึกผิดก้มหน้าลง จี้เยว่หรูจึงหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ทิศทางไม่ใช่เรือนอันจวีของฮูหยินผู้เฒ่า หากแต่เป็นเรือนชิงเหอที่พำนักของนางเอง
เมื่อถึงขั้นแตกหักกันต่อหน้าแล้ว การรักษาหน้าตาก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำอีก
"ฮูหยิน ท่านกลับมาแล้ว"
"ข้ารับใช้ที่ไม่เชื่อฟังในจวนถูกขายออกไปหมดแล้ว บัดนี้ในจวนไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งพวกเราแน่นอน"
จืออี้ตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง
"อ้าว? ฮูหยิน ชุนฮวาไม่กลับมากับท่านหรือ"
"นางได้รับบาดเจ็บ พักอยู่ที่โรงหมอสวี เจ้าจงส่งคนไปรับนางสักสองสามคน"
"นางบาดเจ็บ ไม่สามารถนั่งรถม้าได้ ให้คนถือไม้กระดานไปหามนางกลับมา"
จืออี้ตกใจ ชุนฮวามีกำลังมากมายถึงเพียงนั้น กลับได้รับบาดเจ็บได้