ที่มุมหนึ่งของห้องมีถังไม้สองใบวางอยู่ บนโต๊ะมีจานอาหารสามใบที่ใกล้จะหมด จืออี้กำลังถือชามข้าวครึ่งหนึ่ง อ้าปากกว้างด้วยสีหน้าตกตะลึง
ตรงข้ามกับนาง ชุนฮวากำลังก้มหน้ากวาดข้าวอย่างรวดเร็ว กับข้าวเพียงคำเดียวก็กินข้าวขาวได้หนึ่งชาม
“ชามที่ยี่สิบแล้ว!”
เสียงอุทานจากคนข้างๆ ดังขึ้น
จี้เยว่หรูเดินมาที่โต๊ะ
“ฮูหยิน”
“อิ่มหรือยัง ถ้ายังไม่อิ่ม ข้าจะให้เจ้าของร้านเพิ่มกับข้าวอีกสองจาน”
“อิ่มแล้ว อิ่มแล้ว”
จืออี้รีบวางชามลง ฝั่งตรงข้ามนาง ชุนฮวาก็เรอออกมา นางไม่เคยอิ่มมาก่อนเลย
“ฮูหยิน บ่าวก็อิ่มแล้ว”
“ไปกันเถอะ”
“ฮูหยิน รอเดี๋ยว
จืออี้ เจ้าไม่กินข้าวครึ่งชามที่เหลือแล้วหรือ?”
“ไม่กินแล้ว”
“เช่นนั้นข้ากินแทนเจ้าแล้วกัน จะทิ้งข้าวให้เปล่าประโยชน์”
ชุนฮวาหยิบชามข้าวที่อยู่ตรงหน้าจืออี้มา แล้วเทกับข้าวที่เหลือในจานทั้งหมดลงไปคลุกเคล้า
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนทั้งสอง ข้าวเกือบเต็มชามหายไปในสองคำของชุนฮวา หมดเกลี้ยง!
รู้ว่าชุนฮวากินเก่ง แต่ไม่คิดว่านางจะกินเก่งถึงเพียงนี้
ข้าวสองถังข้างๆ ต่อให้นางกับจืออี้กินร่วมกันยังกินไม่หมดในหนึ่งเดือน
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคนในห้องโถง ทั้งสามคนเดินมาที่เคาน์เตอร์
“เจ้าของร้าน รวมเป็นเงินเท่าไร?”
เจ้าของร้านยิ้มประจบ
“โต๊ะนี้คุณนายหยู่เป็นคนเลี้ยง ท่านหญิงไม่ต้องจ่าย”
จี้เยว่หรูไม่พูดอะไรมาก พาสาวใช้สองคนเดินออกไป