ในกล่องอาหาร งูสองตัวยังคงต่อติดกันอยู่ อยู่ในสภาพที่ถูกกัดกินไปครึ่งหนึ่ง ส่วนปิ่นนั้นเสียบตรงกลางหัวงูทะลุไปอีกด้าน
ฉากนองเลือดเช่นนี้ เพียงแค่มองครั้งเดียว ฮูหยินผู้เฒ่าก็แทบจะปัสสาวะราด ต้องใช้สติสุดท้ายที่มีเหนี่ยวรั้งร่างเอาไว้
มือทั้งสองข้างแกว่งไปมาอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะปัดกล่องอาหารตรงหน้าให้ไกลออกไป
มือทั้งสองข้างของชุนฮวาเหมือนคีมเหล็ก ถือกล่องอาหารไว้อย่างมั่นคง แม้มือของฮูหยินผู้เฒ่าจะฟาดลงมาบนกล่องอาหารไม่ขาดสาย จนตัวนางเองเจ็บจนน้ำตาแทบไหล แต่กล่องอาหารก็ยังไม่ขยับเขยื้อนไปแม้ครึ่งนิ้ว
"เอาไปไกลๆ! เอาไปไกลๆ!"
หญิงชราฉางร้องเรียกแล้วเข้าไปช่วยผลัก แรงของนางเมื่อเทียบกับชุนฮวาแล้วก็ไม่ต่างจากมดตัวหนึ่ง พยายามผลักอยู่ครู่ใหญ่ก็ไม่ขยับ
นึกขึ้นได้จึงวิ่งไปช่วยกันลากฮูหยินผู้เฒ่าไปอีกด้านหนึ่ง ให้ไกลจากกล่องอาหารในมือชุนฮวา
บัดนี้เจ้านายและบ่าวทั้งสามคนชะมัดยาดไม่เป็นท่า ไม่มีความสง่างามตอนเดินเข้าประตูมาแม้แต่น้อย
"คิดว่าเมื่อคืนฮูหยินผู้เฒ่าคงไม่ได้นำคำพูดของข้าใส่ใจ อย่างนั้นข้าก็ไม่จำเป็นต้องรักษาหน้าตาให้ฮูหยินผู้เฒ่าอีกต่อไป พวกเราไปกันเถอะ"
หลังจากดูท่าทางน่าอับอายของฮูหยินผู้เฒ่าจบ จี้เยว่หรูก็ไม่รั้งรออีกต่อไป พาสาวใช้สองคนเดินตรงออกจากจวนไป
ก่อนที่ฮูหยินผู้เฒ่าจะทันตั้งตัว รีบไปพบคุณนายหยู่ก่อน คิดว่าคุณนายหยู่จะต้องชอบมีดที่ตนเองมอบให้เป็นแน่
"ท่านหญิง พวกเราจะไปที่ใดกันเจ้าคะ?"
"พาพวกเจ้าไปกินมื้อเช้า"
จืออี้ได้ยินดังนั้นก็ไม่ถามอะไรอีก ส่วนชุนฮวายิ่งแล้วใหญ่ ให้นางทำสิ่งใดก็ทำสิ่งนั้น
ตอนออกจากจวน เจ้านายและบ่าวสามคนไม่ได้นั่งรถม้าของจวน เพราะกลัวว่าจะเผยเส้นทางของตนเอง