ทั่วทั้งราชวงศ์หมิงใหญ่ ผู้ที่มีผมขาวราวหิมะ นอกจากอ๋องซุ่นเซียวเซ่อแล้วก็ไม่มีผู้ใดอีก
ในฐานะท่านหญิงโหวแห่งจวนอันซุนโหว ย่อมรู้เรื่องความสัมพันธ์อันซับซ้อนของราชวงศ์และตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงไม่น้อย
หากจะพูดกันจริงๆ แล้ว อ๋องซุ่นเซียวเซ่อในราชวงศ์ก็นับว่าเป็นผู้ที่น่าเวทนา
มารดาผู้ให้กำเนิดเป็นเพียงนางกำนัล ตอนให้กำเนิดเขาก็สิ้นใจเพราะคลอดยาก
เมื่อออกมาจากครรภ์ เซียวเซ่อก็มีผมขาวราวหิมะ อีกทั้งยังถูกราชครูกำหนดว่าเข้ากับราชวงศ์ไม่ได้
หลังจากเกิดได้ไม่นานก็ถูกส่งไปวัดต้าเจวี่ยเพื่อบวชทดแทนพระองค์ ในยามเป็นผู้ใหญ่ก็ถูกฮ่องเต้พระราชทานตำแหน่งอ๋องซุ่น
ตำแหน่ง "ซุ่น" สำหรับเซียวเซ่อแล้ว มิใช่การดูถูกหรือ?
จี้เยว่หรูคงท่าคำนับ ศีรษะลดต่ำลง รองเท้าบูตสีดำคู่หนึ่งหยุดอยู่ตรงหน้า
[เอ๊ะ กลับกลายเป็นว่าข้าดูไม่ออกว่าเขามาจากทางไหน เหมือนกับคนที่เห็นที่จวนหยู่วันนั้นเลย
ทำไมเขายังไม่ไปอีก ไม่รู้หรือว่าแม่ย่อตัวคำนับอยู่จะเหนื่อย]
อันอันเริ่มเป็นห่วงแม่ของตน
หากจี้เยว่หรูเงยหน้าขึ้น ก็จะได้เห็นแววตาตกตะลึงในดวงตาของเซียวเซ่อ
ไม่ใช่ภาพลวงตา วันนั้นที่จวนหยู่ เขาได้ยินเสียงของเด็กหญิงตัวน้อยข้างกายท่านหญิงโหว วันนี้เขาก็ได้ยินอีกครั้ง
อีกฝ่ายเรียกท่านหญิงโหวว่าแม่ อย่างนั้นหรือ?
สายตาของเซียวเซ่อเลื่อนลงมาหยุดที่ท้องน้อยที่เริ่มนูนของจี้เยว่หรู
เหนือศีรษะมีเสียงผู้ชายที่นุ่มนวลลอยมา
"ท่านหญิงโหว ไม่ต้องมากพิธี"