อีกด้านหนึ่ง
เฉินหยวนขับรถจี๋ฟังคันเก่ามุ่งตรงไปยังหมู่บ้านเปาโถวตั้งแต่เช้า
เมื่อวานเขาคุยกับหม่าตงเชิงเรียบร้อยแล้ว ร้านสหกรณ์จะรับซื้อเต้าหู้ของถังเฉียวเอ๋อร์ เรื่องนี้ต้องรีบไปบอกเธอให้เร็วที่สุด ก่อนปีใหม่เหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียว ยิ่งเริ่มทำเร็วก็ยิ่งหาเงินได้เร็ว!
รถจี๋ฟังคันเก่าจอดอยู่ตรงปากหมู่บ้าน เฉินหยวนเดินเท้าไปบ้านถังเฉียวเอ๋อร์ พอเดินมาถึงหน้าประตูรั้วก็ได้ยินเสียงร้องไห้โวยวายดังมาจากในบ้าน
“ฮือ ๆ ๆ...”
เสียงเด็กร้องไห้ดังเป็นระยะ ร้องจนแทบขาดใจ แทรกด้วยเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวของผู้ชายแว่ว ๆ
“พูดมา! เงินพวกนี้พวกแกขโมยไปใช่ไหม?!”
“มะ...ไม่ใช่...พ่อ พวกเราไม่ได้ขโมย...!”
“ไม่ได้ขโมยงั้นเหรอ? แล้วเสื้อผ้าใหม่บนตัวพวกแกนี่มาจากไหน?!”
เฉินหยวนขมวดคิ้ว เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
เสียงในบ้านดังขึ้นเรื่อย ๆ!
“แม่ซื้อเสื้อผ้านี่ให้พวกเรา! พวกเราไม่ได้ขโมยเงิน!”
ถังเฉียวเอ๋อร์กอดปกป้องลูก ๆ สุดกำลัง พลางเถียงกลับว่า
“ใกล้จะปีใหม่แล้ว ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ลูกสักชุดมันผิดตรงไหน?”
“ผิดตรงไหนงั้นเหรอ?! แกยังกล้าถามว่าผิดตรงไหนอีก?”
เสียงคำรามด้วยความโกรธของผู้ชายดังก้องไปทั่วห้อง!
“เงินทุกบาทในบ้านนี้เป็นของฉัน! ฉันยังไม่อนุญาต พวกแกกล้าเอาไปใช้สุรุ่ยสุร่ายได้ยังไง?! แกคิดจะก่อกบฏหรือไง?!”
ผู้ชายคนนั้นเดินวนไปมาด้วยความโมโห จากนั้นก็ไออย่างหนักขึ้นมา
เขาไอหนักราวกับปอดจะหลุดออกมา ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมหยุด มือถือไม้ขนไก่แล้วเริ่มฟาดตี!
“ฉันจะสั่งสอนแกที่กล้าขัดคำสั่งฉัน! ฉันจะสั่งสอนแกที่ไม่เชื่อฟัง!”
เพียะ!
เพียะ ๆ ๆ!
เสียงฟาดดังเพียะ ๆ มาจากในบ้าน ทำเอาคนฟังขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายใจ!
“อ๊า...! พี่ ฉันผิดไปแล้ว! ฉันผิดไปแล้ว!”
ถังเฉียวเอ๋อร์ร้องออกมาเมื่อถูกฟาดตี