เฉินหยวนขับรถจี๋ฟังคันเก่ากลับมาถึงหมู่บ้านเค่าซานถุน พอดีเจอหลิวเหวินผิงพาทีมลงจากเขาที่ปากหมู่บ้าน
พวกผู้ชายกลุ่มหนึ่งแบกของพะรุงพะรัง ทั้งหิ้วทั้งสะพาย กลับมากันเต็มไม้เต็มมือ!
“หัวหน้าทีม! ดูสิ วันนี้พวกเราล่าอะไรมาได้บ้าง!”
เฉินหยวนเพิ่งกระโดดลงจากรถ ก็ได้ยินเสียงหลิวเหวินผิงตะโกนเรียกมาจากไกล ๆ
เขากวาดตามองผลงานของทุกคน
หมูป่าตัวผู้ตัวใหญ่หนักกว่า 150 กิโลกรัมหนึ่งตัว กวางโรหกตัว ไก่ป่าราวยี่สิบตัว แถมยังมีแพะภูเขาอีกเจ็ดตัว!
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ของพวกนี้ก็พอให้คนครึ่งหมู่บ้านได้กินเนื้อกันเต็มอิ่มแล้ว!
แต่ไม่รู้ว่าเพราะตามเฉินหยวนจนเปิดหูเปิดตาหรือเปล่า ถึงรู้สึกว่าของพวกนี้ก็ไม่ได้มีอะไรให้อวดนัก
เมื่อก่อน ถ้าทีมล่าสัตว์ล่าได้ขนาดนี้ คงอยากแห่โชว์ไปทั่วหมู่บ้านกันแล้ว
เฉินหยวนเดินเข้าไปตรวจดู รูพรุนจากกระสุนบนตัวเหยื่อมีอยู่เต็มไปหมด เปลืองกระสุนเกินไปหน่อย
เขาตบมือเรียกทุกคนให้ขนเหยื่อเข้าไปในลานบ้าน “ดีเลย! เอาของลงไว้ในลานก่อน แล้วมารับค่าแรงกัน!”
ในลานบ้าน ช่างก่ออิฐหลายคนเห็นเหยื่อกองสูงเป็นภูเขาย่อม ๆ ต่างอ้าปากค้าง
บางคนไม่ใช่คนในหมู่บ้านเค่าซานถุน พอเห็นภาพนี้ก็พากันสูดปากด้วยความตะลึง
“โอ้โห! ล่าเหยื่อมาได้เยอะขนาดนี้ได้ยังไง! ปริมาณนี่มากกว่าที่ทีมล่าสัตว์ในหมู่บ้านฉันล่าได้ในสิบวันครึ่งเดือนเสียอีก!”
“แค่นี้จะเรียกว่าอะไร? ฉันว่าไอ้หนุ่มเฉินหยวนยังไม่ได้ขึ้นเขาด้วยซ้ำ ถ้าเขาไปด้วยคงได้มากกว่านี้อีก” ชายชราจากหมู่บ้านข้าง ๆ คาบบุหรี่ไว้ในปาก มือถือเครื่องมือฉาบโป๊วผนังอยู่
“ยังได้มากกว่านี้อีกเหรอ!”
ทุกคนได้ยินแล้วก็พากันร้องด้วยความตกใจ
“แน่นอนสิ...”
ชายชราเริ่มคุยอย่างออกรส สูบบุหรี่พลางเล่าผลงานการล่าสัตว์ของเฉินหยวนเมื่อหลายวันก่อนอย่างละเอียด
พวกผู้ชายจากหมู่บ้านข้าง ๆ ตั้งใจฟังราวกับกำลังฟังคนเล่านิทาน
ด้านในบ้าน เซี่ยฉุ่ยเหมย์กับหลิวอวิ๋นได้ยินเสียงเอะอะก็ออกมาช่วยต้มน้ำและรินชา
วันนี้หลิวอวิ๋นหยุดพัก อยู่บ้านทำงานบ้านกับเซี่ยฉุ่ยเหมย์
เฉินหยวนหยิบธนบัตรใหญ่ปึกหนึ่งออกมา เริ่มคิดเงินกันตรงนั้น
“ทั้งหมดเจ็ดคน คนละ 50 หยวน! คราวหน้าพยายามกันอีก ขอให้ทะลุ 60 หยวนให้ได้!”