เหลืออีกหนึ่งเดือนก็จะถึงปีใหม่ คณะล่าสัตว์ที่เฉินหยวนตั้งขึ้นขยันขึ้นเขายิ่งกว่านายพรานคนไหนในหมู่บ้านเสียอีก!
แต่เช้าตรู่ หลิวเหวินผิงก็พาสมาชิกหลายคนมาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลเฉินแล้ว
“หัวหน้า วันนี้เข้าเขาไหมครับ?”
หลิวเหวินผิงตะโกนถามเสียงดัง
เฉินหยวนผลักประตูออกมา ตอนนี้ยังสวมเสื้อฝ้ายคลุมอยู่
“วันนี้พวกนายเข้าเขากันเอง ฉันไม่ไปด้วยแล้ว”
เฉินหยวนเป่าลมหายใจใส่มือ จุดบุหรี่ต้าเฉียนเหมินแล้วสูดเข้าไปเต็มปอด
ใกล้จะถึงปีใหม่แล้วแท้ ๆ แต่อากาศกลับหนาวขึ้นทุกวัน
เซี่ยฉุ่ยเหมย์กับหลิวอวิ๋นก็ลุกขึ้นแต่เช้า กำลังวุ่นกับการก่อไฟทำอาหาร
ศึกเมื่อคืนทำเอาเซี่ยฉุ่ยเหมย์เหนื่อยแทบหมดแรง
แต่เพื่อไม่ให้หลิวอวิ๋นจับพิรุธได้ เธอก็ยังฝืนลุกขึ้นมา
เฉินหยวนกำลังคิดอยู่ว่าเฉินเจียตงจะมาเมื่อไร พอหันไปมองก็เห็นเจ้าหมอนั่นกำลังหดคอ ยืนอยู่ใต้ชายคาหน้าประตู
เขาสวมเสื้อคลุมสีเขียวทหารตัวนั้น มือทั้งสองข้างที่หนาวจนแข็งก็ถูไปมา
“น้องเฉิน ฉันมาแล้ว!”
หลิวเหวินผิงแปลกใจ เฉินหยวนมีลูกพี่ลูกน้องโผล่มาตั้งแต่เมื่อไรกัน?
เฉินหยวนพยักหน้าให้เฉินเจียตง จากนั้นก็หันไปชี้หลิวเหวินผิง
“วันนี้นายขึ้นเขาไปกับพี่หลิวและพวกเขา”
พอเฉินเจียตงได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายวับไปทันที
“น้องเฉิน นายไม่ไปด้วยเหรอ?”
“ฉันมีธุระอย่างอื่น นายขึ้นเขาไปกับพวกเขาก็พอ”
ใจของเฉินเจียตงดิ่งวูบ
“น้องเฉิน งั้นให้ฉันตามนายไปดีกว่าไหม? ฉันแรงเยอะ ช่วยยกของอะไรให้ก็ได้”
เฉินหยวนเหลือบมองเขา น้ำเสียงราบเรียบ
“นายตามพี่หลิวกับพวกเขาเข้าเขาไปล่าสัตว์ก็พอ เรื่องทางนี้ไม่ต้องให้นายมาห่วง”