ฟ้าเพิ่งสาง ปากลานตระกูลเฉินก็มีผู้คนมามุงล้อมแน่นขนัด
ทั้งคนในหมู่บ้านและคนจากหมู่บ้านอื่น ทั้งคนรู้จักและคนแปลกหน้า เบียดกันอยู่สามชั้นสามแถว จนปิดทางเข้าปากลานตระกูลเฉินเสียมิด
“พี่น้องตระกูลเฉิน! ยังรับคนอีกไหม? ผมล่าสัตว์มายี่สิบปี ประสบการณ์เพียบ!”
“ผมไม่เอาค่าจ้าง ขอแค่แบ่งเนื้อให้บ้างทุกครั้งที่ขึ้นเขาก็พอ!”
“หลีกหน่อย! ทุกคนหลีกหน่อย! ผมมาถึงเป็นคนแรกนะ! จะเบียดกันอยู่ตรงนี้ทำไม?”
คนหลายสิบคนเบียดกันอยู่หน้าประตู ส่งเสียงเอ็ดตะโรจอแจราวกับน้ำเดือดพล่าน เสียงดังอื้ออึงไปทั่ว
จ้าวฉินมาดักอยู่หน้าประตูตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อวานเพิ่งเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น พี่ฉุ่ยเหมย์ยังต้องพักผ่อน
เช้าขนาดนี้ คนตั้งกลุ่มใหญ่มามุงกันอยู่ที่นี่ ต้องรบกวนพี่ฉุ่ยเหมย์พักผ่อนแน่!
เขากางแขนทั้งสองข้างขวางหน้าประตู ใบหน้าแดงก่ำเพราะออกแรงต้านคน
“อย่าเบียด! อย่าเบียด! เบียดกันทำไม!”
หลิวอวิ๋นช่วยกันขวางด้วย แต่คนก็ยังหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย
ห้องด้านในของบ้านตระกูลเฉิน
เซี่ยฉุ่ยเหมย์กำลังหลับสนิท จู่ ๆ ก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเอะอะด้านนอก ร่างกายกระตุกวูบ
เมื่อคืนเธอยังขวัญเสียไม่หาย พอหลับตาลง ภาพสยองขวัญในห้องหอของตระกูลไป๋ก็ผุดขึ้นมา
หลิวอวิ๋นได้ยินเสียงจากในห้อง จึงรีบเข้าไปประคองเธอไว้
“ไม่ต้องกลัวนะน้อง มีคนข้างนอกตะโกนหาเฉินหยวนน่ะ ไม่มีอะไรหรอก มา พี่ประคองขึ้นเตียงเอง สบายใจได้ นอนพักให้เต็มที่นะ”