เมื่อเฉินหยวนขับรถบรรทุกจี๋ฟังพาเซี่ยฉุ่ยเหมย์กับหลิวอวิ๋นกลับถึงบ้าน ฟ้าก็มืดลงแล้ว
ตลอดทางเซี่ยฉุ่ยเหมย์แทบไม่ได้พูดอะไร พอเข้าบ้านก็ไปนั่งริมเตียงเตา ดวงตาเหม่อลอย
เฉินหยวนรินน้ำร้อนให้เธอหนึ่งชาม แล้วนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้า
“ดื่มน้ำสักหน่อย จะได้อุ่นขึ้น”
เซี่ยฉุ่ยเหมย์พยักหน้า
หลังปิดไฟ อาการของเซี่ยฉุ่ยเหมย์ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
เธอกอดแขนเฉินหยวนไว้ สะอื้นเสียงเบาว่า “พี่หยวน...ฉันกลัว...ฉันนอนไม่หลับ...”
เพียงแค่เซี่ยฉุ่ยเหมย์หลับตา ความคิดก็ย้อนกลับไปยังห้องของตระกูลไป๋ และใบหน้าของบ้านไป๋ฉลาดน้อยที่น้ำลายไหลย้อย!
เฉินหยวนโอบหลังเธอไว้ แล้วพูดเสียงเบา
“ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ทั้งคน! ต่อไปจะไม่มีใครรังแกเธออีกแล้ว!”
ได้ยินเช่นนั้น เซี่ยฉุ่ยเหมย์ก็เอนซบไหล่เขาอย่างวางใจ จนกระทั่งใกล้สว่างจึงหลับสนิท
ส่วนเฉินหยวนแทบไม่ได้นอน เขาเฝ้าอยู่ข้างเธอเช่นนั้น
พอพระอาทิตย์ขึ้น นอกจากเสียงไก่ขันในหมู่บ้านแล้ว เฉินหยวนยังได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากนอกบ้าน
“น้องเฉินหยวน! น้องเฉินหยวน!”
หลิวเหวินผิงเคาะประตูบ้านเฉินหยวนอย่างร้อนใจ
เฉินหยวนเปิดประตูออกมา หลิวเหวินผิงก็มีสีหน้าร้อนรน
“น้องเฉินหยวน ผู้จัดการหม่ากับเถ้าแก่หวังในเมืองส่งคนมาเร่งเอาสัตว์ที่เราล่าได้แล้ว! ทางกองตำรวจสืบสวนก็เหมือนกัน!”
ได้ยินหลิวเหวินผิงพูด เฉินหยวนก็พยักหน้า
“รู้แล้ว รอฉันแป๊บหนึ่ง”
เขาหันกลับไปมองในบ้าน เซี่ยฉุ่ยเหมย์เพิ่งจะหลับได้สนิท เฉินหยวนไม่อยากปลุกเธอ
แต่ถ้าเซี่ยฉุ่ยเหมย์ตื่นมาแล้วหาเขาไม่เจอ เธอคงตกใจแย่ไม่ใช่หรือ?