เขาไม่ได้พุ่งเข้าไปทักทายทันที
แต่กลับกดปีกหมวกลงต่ำ ก่อนหันหลังเดินออกจากหน้าโรงแรมอย่างรวดเร็ว
เขาต้องรีบเอาข่าวนี้กลับไปบอกที่บ้าน!
ลูกพี่ลูกน้องที่ตามหามานานกว่าครึ่งปี ดันบังเอิญเจอที่หน้าโรงแรมเหอผิง แถมดูเหมือนจะใช้ชีวิตได้ไม่เลว ถึงขั้นไปตีสนิทกับคนใหญ่คนโตจากสำนักงานป่าไม้ได้อีก!
เรื่องนี้ต้องให้คนที่บ้านรู้!
ที่เขาไม่ได้เข้าไปทักทายเฉินหยวนทันที ก็เพราะมีเหตุผลส่วนตัว
เมื่อครู่คนใหญ่คนโตจากสำนักงานป่าไม้ดูเหมือนจะรับปากมอบโควตาจ้างงานให้เฉินหยวนหนึ่งโควตา
นี่มันโควตาจ้างงานเชียวนะ!
งานที่ต่อให้มีเงินเท่าไรก็ซื้อไม่ได้!
เฉินเจียตงเผยสีหน้าโลภออกมา แต่ก็รู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ไม่อาจเดินเข้าไปขอตรง ๆ ได้
“ไม่ได้ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้ กลับไปปรึกษาพ่อก่อนดีกว่า”
คิดได้ก็ลงมือทำ เฉินเจียตงออกจากโรงแรมเหอผิง กระชับปกเสื้อให้แน่น แล้วฝ่าหิมะกับลมหนาวรีบกลับหมู่บ้าน
หมู่บ้านเฉินเจียถุน
เฉินเจียตงผลักประตูรั้วเปิดอย่างแรง
ในลานบ้านมีชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบปีนั่งเช็ดปืนล่าสัตว์อยู่
เฉินเป่าเถียนเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนขมวดคิ้วถามว่า “เจียตง? ทำไมกลับมาล่ะ?”
เฉินเจียตงหอบหายใจ สีหน้าตื่นเต้นอย่างผิดปกติ!