ภายในโรงแรมเหอผิงเต็มไปด้วยเสียงผู้คนอึกทึก หวังฟู่กุ้ยวิ่งวุ่นไปมาหน้าหลัง
เฉินหยวนพาพวกพี่น้องนั่งอยู่ที่โต๊ะกลางโถงอาหาร!
หวังฟู่กุ้ยก็มีน้ำใจไม่น้อย บนโต๊ะล้วนเป็นอาหารจานใหญ่ ทั้งเนื้อกวางโรตุ๋น ซุปนกฟีหลง ไก่ป่าตุ๋นเห็ด!
แต่ละจานส่งกลิ่นหอมหวน!
“อร่อย! อร่อยชะมัด! เนื้อกวางโรนี่หอมกว่าหมูตั้งเยอะ!”
“ตามหัวหน้าทีมทำงาน นอกจากจะได้เงินแล้ว ยังได้กินของดีแบบนี้ คุ้มจริง ๆ!”
โจวเม่าไฉ่ยกแก้วเหล้าขึ้น หันไปทางเฉินหยวน
“หัวหน้าทีม ผมโจวเม่าไฉ่ขอบคุณที่คุณไม่ถือโทษเรื่องเก่าและให้โอกาสผม ผมดื่มหมดแก้วนี้ ส่วนคุณตามสบายครับ!”
ทุกคนยกแก้วชนกัน ดื่มกินอย่างครึกครื้น บรรยากาศคึกคัก!
เฉินหยวนนั่งอยู่ที่นั่งประธาน มองชายฉกรรจ์กลุ่มตรงหน้าแล้วรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย
กำลังดื่มกันได้ที่ จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากหน้าประตู
ชายวัยกลางคนหลายคนในชุดจงซานก้าวเข้ามา คนที่เดินนำเป็นชายชราอายุราวห้าสิบกว่า
ผมของเขาขาวแซมดำ บุคลิกที่เปล่งออกมาจากตัวนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะมีได้
บรรดาลูกค้าในโถงอาหารพากันหันมามอง
หวังฟู่กุ้ยกำลังต้อนรับลูกค้า พอเงยหน้าขึ้นเห็นคนที่มา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เขาไม่กล้าละเลย รีบเดินเข้าไปต้อนรับ
“โอ้โห! หัวหน้ากรมกั๋ว! ทำไมท่านถึงมาด้วยตัวเองล่ะครับ! เชิญครับ เชิญ!”
ผู้มาเยือนคือหัวหน้ากรมกั๋วแห่งสำนักงานป่าไม้อำเภอซงเจียง!
เจ้าหน้าที่หลายคนที่ตามหลังเขาเข้ามาในร้าน เหลือบมองก็เห็นหมาป่าที่ถลกหนังแล้วแขวนอยู่หลายตัว!
แต่ละคนตะลึงตาค้าง ส่งเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจ!
พวกเขาล้วนเป็นเจ้าหน้าที่ทำงานเอกสาร จะเคยเห็นเหยื่อดุร้ายแบบนี้ที่ไหนกัน?
“พระเจ้าช่วย หมาป่าตัวนี้คงหนักสักแปดสิบเก้าสิบจินได้มั้ง?”
“นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมเห็นหมาป่าแขวนอยู่ในร้านอาหาร! เถ้าแก่ เนื้อหมาป่านี่ขายไหม?”
“โห! หนังเก็บรักษาไว้ได้สมบูรณ์จริง ๆ ไม่มีรูกระสุนสักรู! ไม่สิ! กระสุนทะลุเข้าออกทางตา ฝีมือยิงเยี่ยมจริง ๆ!”