อีกฟากหนึ่ง
งานเลี้ยงเลิกรา ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว
เฉินหยวนส่งพวกพี่น้องกลับไปหมดแล้ว แต่ตัวเองกลับไม่รีบร้อนกลับบ้าน
รถจี๋ฟังคันเก่าจอดอยู่หน้าร้านของหวังฟู่กุ้ย เขานั่งอยู่บนเบาะคนขับ สูบบุหรี่ต้าเฉียนเหมิน รอหลิวอวิ๋นเลิกงาน
ไม่นาน พนักงานในร้านก็ทยอยเลิกงานเดินออกมา
หลิวอวิ๋นในฐานะผู้จัดการแผนกต้อนรับของร้านอาหารแห่งใหม่ ย่อมเป็นคนสุดท้ายที่เลิกงาน
พอเธอเดินออกมา ก็เห็นรถจี๋ฟังคันเก่าของเฉินหยวน
เห็นหลิวอวิ๋นออกมา เฉินหยวนก็เลื่อนกระจกลงแล้วโผล่หน้าออกมา
“ขึ้นรถ”
หลิวอวิ๋นมองไปรอบ ๆ แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ก่อนจะมุดเข้าไปนั่ง
“ทำไมเธอยังไม่กลับล่ะ”
“ก็รอเธอกลับด้วยกันไง”
“พูดซะเพราะเชียว ไม่ใช่เพราะดื่มจนกลับไม่ไหวหรอกหรือ”
“เธอว่าไงก็ว่าตามนั้นแหละ ยังไงดื่มเหล้าแล้วก็ขับรถไม่ได้ เธอขี่จักรยานพาฉันกลับก็ได้”
เฉินหยวนขี้เกียจเดินกลับบ้าน จึงตัดสินใจรอหลิวอวิ๋นอยู่ที่นี่เสียเลย
ในรถเปิดฮีตเตอร์ไว้ หลิวอวิ๋นถอดผ้ากันเปื้อน พับเรียบร้อยแล้ววางไว้บนตัก
มองเฉินหยวนที่หน้าด้านหน้าทน หลิวอวิ๋นก็หัวเราะพรืดออกมา
ตอนนั้นเอง หลิวอวิ๋นนึกอะไรขึ้นได้ จึงควักถุงผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าผ้าแล้วคลี่ออกทีละชั้น
ข้างในเป็นธนบัตรปึกหนึ่ง มีทั้งใบสิบ ใบห้า กระทั่งแบงก์ย่อยก็มีด้วย
เธอจัดธนบัตรให้เรียบร้อย แล้วยื่นให้เขาอย่างจริงจัง
“เฉินหยวน เงินนี่เธอเอาไว้”
เฉินหยวนเหลือบมอง คิ้วก็ขมวดขึ้นทันที
“นี่อะไร เธอให้เงินฉันทำไม”
“หลายเดือนมานี้เธอช่วยตระกูลหลิวใช้หนี้ ทั้งยังเลี้ยงดูฉันกับน้องสาว แถมยังออกเงินเตรียมจัดการเรื่องพ่อแม่ของฉันอีก...”
หลิวอวิ๋นก้มหน้า เสียงเบามาก
ตอนที่ตระกูลหลิวถล่มลงมา พ่อแม่ถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง จนถึงตอนนี้ก็ยังขุดออกมาไม่ได้