ชายคนนั้นถูกคำพูดของเธออุดปากจนพูดไม่ออก สีหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด
เขาเป็นผู้ชายแท้ ๆ แต่กลับเลี้ยงดูเมียตัวเองไม่ไหว
แถมยังต้องให้เมียออกไปพบปะผู้คนทุกวัน อาศัยขายเต้าหู้ประทังชีวิตครอบครัว
“พอแล้ว ๆ! เลิกร้องไห้เสียที!”
ชายคนนั้นโบกมืออย่างหงุดหงิด ก่อนจะไอแรง ๆ หลายครั้ง
“ฉันไม่สนว่าเธอจะคิดยังไง แต่ต่อไปอย่าพาผู้ชายแปลกหน้าเข้าบ้านอีก! ถ้าคนอื่นเห็นเข้า หน้าแก่ ๆ อย่างฉันจะเอาไปไว้ที่ไหน!”
ถังเฉียวเอ๋อร์ปาดน้ำตาอย่างโมโห แล้วหันไปเตรียมบดถั่วเหลืองข้างเตาไฟ
เธอยังต้องวุ่นวายทำเต้าหู้ จะเอาเวลาที่ไหนมาเถียงกับผู้ชายคนนี้
เห็นดังนั้น ต่อให้ชายคนนั้นจะโกรธแค่ไหน ก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ
ตัวเขาเองอ่อนแอเจ็บป่วยอยู่เสมอ ทุกอย่างต้องพึ่งพาถังเฉียวเอ๋อร์ หากทำให้เธอโกรธจนพาลูกเลิกดูแลเขา แล้วเขาจะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร
……
อีกด้านหนึ่ง เฉินหยวนขับรถจี๋ฟังคันเก่าตระเวนรับซื้อไข่จากบ้านหนึ่งไปอีกบ้านหนึ่งทั่วหมู่บ้านเปาโถว
หมู่บ้านนี้มีไข่ไก่เยอะ ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็รับซื้อมาได้ราวแปดสิบชั่ง
เฉินหยวนกลับถึงตัวเมืองแล้วรีบนำไข่ไปส่งที่ร้านสหกรณ์เป็นอย่างแรก
หม่าตงเชิงกำลังนั่งจิบชาอย่างสบายใจอยู่ในห้องทำงาน พอเห็นเฉินหยวนเดินเข้ามา ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นทันที
“น้องเฉินมาแล้ว! วันนี้รับซื้อมาได้เท่าไร?”
“ไข่ไก่สด ๆ ราวแปดสิบชั่งครับ แล้วผมยังเอาของดีอย่างอื่นมาฝากด้วย”
“โอ้? ของอย่างอื่นด้วยหรือ?”
พอได้ยินเช่นนั้น หม่าตงเชิงก็ลุกนั่งตัวตรงทันที
ปกติแล้ว ถ้าเฉินหยวนบอกว่าเอาของดีมาให้ ของนั้นย่อมไม่ธรรมดาแน่!