หญิงสาววัยสะพรั่งทำสีหน้าจริงใจ พลางจับแขนเฉินหยวนไว้แน่น ยืนกรานอย่างไรก็ต้องให้เขาเข้าไปพักในบ้านก่อน
เฉินหยวนปฏิเสธไม่ลงจริง ๆ จึงจำต้องเดินตามเธอเข้าไปในลานบ้าน
ทันทีที่ก้าวเข้าประตู กลิ่นถั่วหอมกรุ่นก็ลอยมาแตะจมูก ปะปนกับกลิ่นสบู่เฉพาะตัวของหญิงสาวคนงาม ทำให้เขาเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ
เฉินหยวนกวาดตามองภายในบ้าน
ในบ้านเก็บกวาดสะอาดสะอ้าน ห้องด้านข้างมีตุ่มใบใหญ่ตั้งอยู่หลายใบ
แม้แต่โม่หินกับผ้าขาวบางและเครื่องมืออื่น ๆ ก็ยังวางอยู่ให้เห็น
ข้างเตาไฟตรงมุมลานบ้านด้านล่าง ฟืนถูกกองเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ
เดินผ่านห้องเข้าไป เฉินหยวนก็พบโดยไม่คาดคิดว่ามีชายคนหนึ่งนอนซมอยู่บนเตียงอิฐ
ชายคนนั้นหน้าซีดเหลือง ร่างกายผอมโซ แถมยังไอออกมาเป็นระยะ จากอาการที่เห็น เฉินหยวนเดาว่าเขาน่าจะเป็นวัณโรค
ชายบนเตียงเห็นเฉินหยวนเดินเข้ามาในบ้าน แววตาพลันระแวดระวังขึ้นทันที ก่อนจะเอ่ยถามถังเฉียวเอ๋อร์
“เสี่ยวเฉียว ผู้ชายคนนี้เป็นใคร?”
เสียงของชายคนนั้นแผ่วเบาและแหบพร่า
ถังเฉียวเอ๋อร์กลัวสามีจะเข้าใจผิด จึงรีบอธิบายให้ฟัง “พ่อบ้าน เมื่อกี้ตอนฉันตากผ้า ไม้ค้ำในมือเผลอหล่นลงไป เกือบฟาดโดนพี่ชายคนนี้เข้า ฉันเลยคิดจะเชิญเขาเข้ามาดื่มน้ำสักแก้ว เพื่อขอโทษเขา”
จากนั้นถังเฉียวเอ๋อร์ก็หันมาพูดกับเฉินหยวนอย่างรู้สึกผิด “พี่ชาย สามีฉันร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง อย่าถือสาเลยนะคะ”
เฉินหยวนโบกมือ
ในยุคนี้ วัณโรคเป็นโรคร้ายถึงชีวิต หากอาการหนักขึ้นมาสักหน่อยก็แทบไม่ต่างจากรอวันตาย!
ยังดีที่ผู้หญิงคนนี้พยายามประคับประคองครอบครัวไว้ ไม่อย่างนั้นผู้ชายคนนี้คงอยู่มาไม่ถึงตอนนี้!
“ผมเป็นพนักงานจัดซื้อของร้านสหกรณ์ในอำเภอ อยากดูว่าหมู่บ้านเปาโถวของเรามีใครขายไข่ไก่บ้าง กำลังจะเข้าไปเก็บไข่พอดี เลยเดินผ่านมาแถวนี้ครับ”