เซี่ยฉุ่ยเหมย์เล่าคำพูดของเฉินเจียตงให้ฟังทั้งหมด
“พี่อวิ๋น เขาบอกว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่หยวน”
หลิวอวิ๋นกวาดตามองเฉินเจียตงตั้งแต่หัวจรดเท้า รู้สึกว่าชายคนนี้สายตาล่อกแล่ก ดูไม่น่าไว้ใจ
แต่พอมองดูให้ละเอียด ก็เห็นว่าใบหน้าของเขาคล้ายเฉินหยวนอยู่บ้างจริง ๆ
“พี่หยวนออกไปรับซื้อไข่ไก่ อีกเดี๋ยวก็คงกลับแล้ว เข้ามานั่งในบ้านก่อนเถอะ”
เฉินเจียตงยิ้มแห้ง ๆ อย่างคนซื่อบื้อ แล้วเดินตามผู้หญิงทั้งสองเข้าไปในบ้าน
พอเข้าบ้าน เขาก็เริ่มกวาดตามองไปรอบ ๆ
ในบ้านถึงจะไม่กว้างนัก แต่ก็เก็บกวาดสะอาดสะอ้าน
ตรงมุมห้อง ลูกหมาป่าสามตัวกำลังเบียดกันนอนหลับ บางครั้งก็ส่งเสียงครางเบา ๆ ออกมา
“เชี่ย! ลูกหมาป่าเหรอ?!”
เฉินเจียตงตกใจจนสะดุ้ง เผลอสบถออกมา แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
“ไม่ต้องกลัว มันไม่กัดคนหรอก” เซี่ยฉุ่ยเหมย์ยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก
รอยยิ้มนั้นทำเอาเฉินเจียตงใจเต้นแรงขึ้นไปอีก!
เฉินเจียตงส่ายหัวติด ๆ กัน รีบโยนความคิดไม่เข้าท่าพวกนั้นทิ้งไป
ครั้งนี้เขามาที่นี่ด้วยเป้าหมายเดียว นั่นคือโควตาจ้างงาน!
ถ้าได้โควตาจ้างงานมา ผู้หญิงตั้งมากมายก็จะแย่งกันแต่งกับเขา!
เขาได้สติกลับมา แล้วหันไปมองลูกหมาป่าที่กำลังหลับสนิท
เลี้ยงลูกหมาป่าไว้เป็นสัตว์เลี้ยง คนธรรมดาทั่วไปคงไม่กล้าทำแบบนี้แน่!
เขานั่งลงที่ขอบเตียงเตา พลางถูมือไปมา แล้วชวนเซี่ยฉุ่ยเหมย์คุยตีสนิท
“น้องสะใภ้ ดูเหมือนเฉินหยวนจะไปได้สวยที่นี่นะ? ลานบ้านนี่กำลังปรับปรุงใหม่หรือ?”
“ใช่ค่ะ ผู้ใหญ่บ้านมาช่วยดูงาน บอกว่าก่อนปีใหม่ก็น่าจะเข้าอยู่ได้”
“คงต้องใช้เงินไม่น้อยเลยสินะ?”