ปัง! ปัง!
สองนัดยิงออกไป หมาป่าเทาสองตัวที่พุ่งนำหน้าล้มลง
หมาป่าเทาตัวที่เหลือพุ่งมาถึงตรงหน้าลุงเหวยแล้ว เขี้ยวแหลมขาววาวพุ่งตรงเข้าหาลำคอ!
ลุงเหวยตกใจจนเซถลา ยังไม่ทันตั้งหลัก เอ่อร์จู้จื่อก็เข้ามาช่วยแล้ว
เขาตาไวมือไว ฟาดไม้กระบองลงกลางหัวหมาป่าเทา จนมันครางหงิงแล้วถอยกรูด
ส่วนจ่าฝูงหมาป่าที่เกือบจะกลายเป็นปีศาจตัวนั้นไม่ได้พุ่งตามฝูงมา กลับอ้อมไปทางด้านข้าง ฉวยจังหวะชุลมุนพุ่งเข้าใส่เฉินหยวน
จ่าฝูงไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย ย่องเข้ามาเงียบ ๆ พอเฉินหยวนรู้ตัวก็สายเกินไปแล้ว!
หมาป่าเทาสีน้ำตาลตัวใหญ่สูงเกือบเท่าคนพุ่งมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว!
ดวงตาสีเขียวคู่นั้นอยู่ห่างเพียงเอื้อม เขี้ยวแหลมพุ่งตรงเข้าหาลำคอ!
เสี้ยววินาทีเป็นตาย เฉินหยวนเบี่ยงตัวหลบ ปากหมาป่าเฉียดผ่านใบหู กลิ่นคาวเหม็นฉุนทำเอาเขาคลื่นไส้
ฉวยจังหวะที่ตัวหมาป่าเฉียดผ่าน เขาคว้าขนตรงคอมันไว้แน่น อีกมือชักมีดล่าสัตว์ออกมา แทงเข้าไปสุดแรง!
ฉึก!
ปลายมีดแทงเข้าด้านข้างลำคอหมาป่า เลือดร้อนฉ่าพุ่งกระเซ็นเปื้อนทั่วร่าง!
จ่าฝูงตัวแข็งทื่อ เสียงคำรามดุดันแปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องครวญคราง
กรงเล็บแหลมคมกวัดแกว่งอย่างบ้าคลั่ง ทิ้งรอยเลือดไว้สามรอยบนแขนของเฉินหยวน!
เฉินหยวนกัดฟันแน่น หากปล่อยมือในตอนนี้ คนที่ตายก็คือเขา!
เขากระหน่ำแทงเข้าไปอีกครั้ง ออกแรงบิดด้ามมีด!
คราวนี้ร่างจ่าฝูงถึงได้อ่อนยวบลงอย่างสิ้นเชิง ขาทั้งสี่กระตุกเป็นพัก ๆ
เลือดพุ่งทะลัก ย้อมหิมะขาวใต้ร่างเป็นสีแดงสด ดูสะดุดตาเป็นพิเศษ!
จ้าวฉินวิ่งมาถึงพอดี พอเห็นเฉินหยวนบาดเจ็บก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง