คำพูดของเฉินหยวนทำให้ทุกคนแตกตื่นกันทันที!
“อะไรนะ? ล่าหมาป่า? หัวหน้า ผมไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?”
“หัวหน้า เมื่อกี้พวกเราเพิ่งถูกฝูงหมาป่าไล่จนต้องวิ่งหนี นี่คิดจะแก้แค้นแล้วเหรอ?!”
“พวกเราแค่ไม่กี่คนจะขึ้นเขาไปล่าหมาป่าสิบกว่าตัว? เกรงว่าพวกเราคงไม่พอให้มันแทะฟันด้วยซ้ำ?”
ลุงเหวยฟังคำพูดของเฉินหยวนแล้วแอบอ้าปากค้าง
ความกล้าของนายจ้างมากกว่าที่เขาคิดเสียอีก นายพรานทั่วไปเจอฝูงหมาป่าก็หนีกันแทบไม่ทัน แต่นายจ้างคนนี้กลับอาสาไปล่าหมาป่าเอง!
หนังหมาป่าในฤดูหนาวเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยาก หนังผืนหนึ่งขายได้ไม่ต่ำกว่ายี่สิบกว่าหยวน!
ถ้ารอให้พ้นปีใหม่ไป ราคายังอาจเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว!
ถ้าล่ามาได้ทั้งฝูงจริง ๆ ก็ได้กำไรมากกว่าล่ากวางโรหลายเท่า!
ลังเลอยู่นาน ลุงเหวยก็ขบฟันพูดว่า
“หัวหน้า ผมลุงเหวยอยู่มาจนป่านนี้ ยังไม่เคยเห็นใครอาสาไปล่าหมาป่าเลย! หัวหน้าว่ายังไงผมก็เอาด้วย ผมไปกับหัวหน้า!”
โจวเม่าไฉ่ ซุนเต๋อฝู่ และหูเจียหวังสบตากัน ก่อนจะพยักหน้าพร้อมกัน
“หัวหน้า ในเมื่อคิดจะไป ก็นับพวกเราสองคนด้วย!”
“ผมไปด้วย! หนังหมาป่าราคาดี ถ้าล่าได้จริง ๆ ก็เป็นรายได้ก้อนโตเลยนะ!”
“วันนี้พวกเราไม่ได้เตรียมตัว พรุ่งนี้เตรียมพร้อมแล้ว ยังจะต้องกลัวฝูงหมาป่าอีกหรือ?!”
เหล่าลูกทีมที่เมื่อครู่ยังขวัญเสีย ตอนนี้ต่างก็เริ่มคึกคักฮึกเหิม
ผลประโยชน์ก้อนโตมากพอจะทำให้ทุกคนกล้าเสี่ยงชีวิต!
เฉินหยวนมองเหล่าหนุ่มฉกรรจ์ที่ส่งเสียงฮึกเหิม แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
“ดี งั้นตกลงตามนี้ ทุกคนกลับไปเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม พรุ่งนี้ตอนเที่ยงพวกเราเจอกันที่ต้นมะขามใหญ่ปากหมู่บ้าน!”