ป่าลึกบนเขาปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน
ท่ามกลางป่าหิมะอันกว้างใหญ่ เงาร่างสีดำสายหนึ่งกำลังพุ่งทะยานไปในป่า
เฉินหยวนเหยียบย่ำหิมะที่ทับถม เดินตามทางสัตว์มุ่งลึกเข้าไปในภูเขา บนพื้นหิมะมีรอยกรงเล็บปรากฏให้เห็นประปราย แต่น่าเสียดายที่ไม่มีรอยไหนเป็นของตัวมิงค์เลย
เฉินหยวนขมวดคิ้วแน่น เจ้าสิ่งนี้หาไม่ง่ายเลยจริง ๆ
มิงค์เป็นสัตว์เจ้าเล่ห์ ทั้งยังชอบทำรังอยู่ในป่าทึบลึกเข้าไป นายพรานที่ไม่มีประสบการณ์ล่าสัตว์ย่อมหาร่องรอยของพวกมันไม่พบ
เขาเดินมาตลอดทางกว่าครึ่งชั่วโมง แต่ก็ยังไม่ได้อะไรเลย
“เจ้าตัวเล็กนี่หายากจริง ๆ!” เฉินหยวนอดบ่นพึมพำในใจไม่ได้
ยังไงก็ต้องหาเจอแน่ แค่ต้องใช้เวลาเท่านั้น
จากความทรงจำในชาติก่อน ป่าแห่งนี้ถูกกำหนดให้เป็นเขตอนุรักษ์ตั้งแต่เนิ่น ๆ
ผู้เชี่ยวชาญเคยมาสำรวจ และพบร่องรอยของมิงค์อยู่ไม่น้อย
เฉินหยวนกัดฟัน ตัดสินใจเดินลึกเข้าไปในป่าอีก
ยิ่งเข้าไปลึก ร่องรอยที่มนุษย์เคยย่างกรายมาก็ค่อย ๆ เลือนหาย
เฉินหยวนเดินไปได้สักพัก จู่ ๆ ก็หยุดฝีเท้า
ไม่ชอบมาพากล!
ที่นี่เงียบเกินไปแล้ว!
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ พลางขมวดคิ้วแน่น ในป่านี้ไม่มีแม้แต่นกสักตัว!
ที่น่าขนลุกยิ่งกว่านั้นคือ บนพื้นหิมะไม่มีรอยกรงเล็บของสัตว์แม้แต่รอยเดียว!
ความเงียบงันราวกับความตายทำให้เฉินหยวนรู้สึกเหมือนมีสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในใจ
เขาคุ้นเคยกับความรู้สึกแบบนี้ดี!
มีเพียงบริเวณที่สัตว์นักล่าชั้นยอดออกหากินเท่านั้น ที่สัตว์อื่นจะหายไปจนหมดเกลี้ยง!