พอสิ้นเสียง หูเจียหวังก็ถีบเท้าออกตัวสุดแรง ร่างพุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับลูกธนูที่หลุดจากสาย!
เพียงพริบตาเดียว เขาก็พุ่งเข้าไปในป่าไม้เบิร์ช ความเร็วชวนตะลึง!
ซุนเต๋อฝู่เห็นดังนั้นก็อดสบถออกมาไม่ได้
“ไอ้หนูนี่ ตั้งแต่เด็กก็วิ่งเก่งชะมัด! วิ่งวุ่นอยู่ในป่ามายี่สิบกว่าปีแล้ว ฉันยังไม่เคยเห็นใครวิ่งชนะมันได้เลย!”
เฉินหยวนมองตามแผ่นหลังของหูเจียหวัง พลางหรี่ตาลง
ความเร็วเท้าของเขาไม่ธรรมดาจริง ๆ วิ่งในป่าลึกได้ราวกับเดินบนพื้นราบ ไม่ใช่ใครก็ทำได้
ทุกคนสบตากัน ก่อนจะกำอาวุธในมือแน่นขึ้นโดยไม่ได้นัดหมาย แล้วอ้อมไปทางป่าไม้เบิร์ช
เมื่อไปถึงบริเวณที่ฝูงกวางโรรวมตัวกัน เฉินหยวนถึงเพิ่งเห็นว่าหูเจียหวังวิ่งไปอยู่หน้าฝูงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้!
หูเจียหวังยืนอยู่บนเนินสูงแห่งหนึ่ง ตะโกนมาทางเฉินหยวนว่า
“เจอแล้ว! มีทั้งหมดเจ็ดตัว นอนหมอบอยู่ตรงนี้หมดเลย!”
พอได้ยิน เฉินหยวนก็รู้ทันทีว่าควรทำอย่างไร
กวางโรเจ็ดตัว พอดีจะได้เริ่มต้นงานชุดนี้อย่างสวยงาม!
เขาย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ ก้มตัวต่ำ ทุกคนค่อย ๆ ล้อมเป็นวง ปิดทางรอบป่าไม้เบิร์ชไว้แน่นหนา
เฉินหยวนลดเสียงลงแล้วสั่งทุกคน
“แต่ละคนคุมไว้คนละทิศ อย่าให้พวกมันหนีไปได้ พี่ซุน ไปวางกับดักเพิ่มอีกสักสองสามอันตรงฝั่งพี่หลิว เผื่อพี่หลิวกันไม่อยู่ จะได้มีแผนสำรอง”
ซุนเต๋อฝู่พยักหน้า ก่อนจะหยิบกับดักลวดเหล็กออกมาอย่างคล่องแคล่ว แล้วฝังไว้หลายจุดตามทางที่ฝูงกวางเรนดำต้องผ่านทางฝั่งหลิวเหวินผิง
โจวเม่าไฉ่นั่งยอง ๆ อยู่หลังต้นเบิร์ชเก่าแก่ต้นหนึ่ง หยิบปืนขึ้นเล็งไปยังกวางโรที่อยู่ไม่ไกล
เมื่อทุกคนเตรียมพร้อมแล้ว เฉินหยวนก็ออกคำสั่ง
“ลงมือ!”
โจวเม่าไฉ่เหนี่ยวไกเป็นคนแรก
“ปัง!”
หลังเสียงปืนดังขึ้น กระสุนก็ทะลุท้องของกวางโรตัวหนึ่ง
กวางโรดิ้นรนไม่หยุด แต่ไม่ได้ล้มลงในทันที!