อีกฟากหนึ่ง ณ หมู่บ้านเค่าซานถุน
ฟ้ายังสางไม่เต็มที่ หลิวเหวินผิงกับจ้าวฉินก็ยืนรออยู่หน้าบ้านเฉินหยวนแล้ว
จ้าวฉินถือมีดล่าสัตว์ สีหน้าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น พอเห็นเฉินหยวนเปิดประตูออกมาก็รีบเดินเข้าไปหา พลางอ้อนวอนว่า
“พี่หยวน แผลผมหายดีแล้วนะ! วันนี้ให้ผมขึ้นเขาไปด้วยเถอะ”
เฉินหยวนกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วส่ายหน้า
“แผลเพิ่งหาย ระหว่างทางต้องเดินขึ้นเขาลงห้วย ถ้าแผลนายปริขึ้นมาจะทำยังไง? นายอยู่บ้านช่วยเก็บไข่ไก่ไปก่อนเถอะ”
พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของจ้าวฉินก็ห่อเหี่ยวลงทันที
“พี่หยวน ผมว่างจนจะเสียสติอยู่แล้ว...”
“รออีกสองวันแล้วค่อยให้นายล่าสัตว์ให้เต็มที่ วันนี้ต้องเชื่อฟัง!”
แม้จ้าวฉินจะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่กล้าเถียงเฉินหยวน จึงได้แต่รับคำเสียงอ่อย
“งั้น...งั้นก็ได้”
หลิวเหวินผิงตบไหล่จ้าวฉิน “พี่เฉินเขาก็ทำเพื่อหวังดีกับนาย คราวนี้ขึ้นเขามีเรื่องต้องจัดการเยอะ นายเพิ่งหายจากแผล ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอีกจะทำยังไง? คราวหน้ารับรองว่าพานายขึ้นเขาแน่ ถึงตอนนั้นฉันจะช่วยนายเอง รับรองว่านายล่าหมูป่าได้หลายตัว!”
จ้าวฉินยิ้มออกมาทันที “พี่หลิวพูดเองนะ ห้ามกลับคำล่ะ!”
เฉินหยวนยิ้มพลางหันไปมองหลิวเหวินผิง
“พี่หลิว หาคนได้ยังไงบ้าง?”
“ได้แล้ว! ตามที่นายบอก ค่าจ้างวันละยี่สิบหยวน พอฉันประกาศออกไป เช้านี้ก็มีคนมาสามคนแล้ว!”
การขึ้นเขาครั้งนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมา เพราะมีความต้องการของป่าจำนวนมหาศาล!
ผู้จัดการหม่าจากร้านสหกรณ์ เถ้าแก่หวังจากโรงแรมเหอผิง และโรงอาหารของกองตำรวจสืบสวน ทั้งสามแห่งต้องการของป่าจำนวนมาก
ถ้ามีแค่เขากับหลิวเหวินผิงสองคน ต่อให้เหนื่อยจนตายก็หาของมาได้ไม่มากขนาดนั้น
หลังกลับจากกองตำรวจสืบสวน เฉินหยวนจึงให้หลิวเหวินผิงไปประกาศในหมู่บ้านว่า จะจ้างพรานขึ้นเขาไปล่าสัตว์ด้วยกัน โดยให้ค่าจ้างวันละยี่สิบหยวน
ระหว่างที่กำลังคุยกัน ชายสามคนก็เดินมาจากทางปากหมู่บ้าน