เมื่อเห็นเซี่ยลี่กั๋วไม่พูดอะไร เอาแต่จ้องเธอด้วยสายตาล่อกแล่ก เซี่ยฉุ่ยเหมย์ก็หวาดกลัวจนถอยหลังติด ๆ กัน
แต่ถอยไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็ชนเข้ากับกำแพงดิน ไม่มีที่ให้หนีต่อแล้ว
เซี่ยฉุ่ยเหมย์มองคนตรงหน้าทั้งหมด น้ำเสียงสั่นเครือ “พ่อ... พวกคุณจะทำอะไรกันแน่”
เซี่ยลี่กั๋วอ้าปาก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เหลียงหงลี่ก็ขัดขึ้นเสียก่อน
“ไอ้ไม่ได้เรื่อง! กับลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองยังจะมัวอืดอาดอะไร รีบจัดการให้เสร็จแล้วไปกันได้แล้ว!”
ได้ยินเช่นนั้น เซี่ยลี่กั๋วก็ขบฟัน ก่อนกวักมือเรียกลูกชายทั้งสอง
“ตงเป่ย ตงหนาน! จับตัวเธอไว้ พาออกไป!”
พอเขาออกคำสั่ง เซี่ยตงเป่ยกับเซี่ยตงหนานก็พุ่งเข้าไปทันที คนหนึ่งจับแขนเซี่ยฉุ่ยเหมย์ไว้ข้างละข้าง แล้วลากเธอออกจากบ้าน!
เซี่ยฉุ่ยเหมย์ดิ้นรนสุดแรง
“พ่อ! พวกคุณจะทำอะไรกันแน่! พี่หยวน...”
แต่เธอยังพูดไม่ทันจบ เซี่ยลี่กั๋วก็ล้วงผ้าขนหนูผืนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วยัดใส่ปากเธออย่างแรง!
คราวนี้เซี่ยฉุ่ยเหมย์ทำได้แค่ส่งเสียงอู้อี้ น้ำตาพรั่งพรูจากหางตาในพริบตา
เธออยากวิ่งกลับเข้าไป แต่สองพี่น้องตระกูลเซี่ยจับแขนเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ต่อให้ดิ้นแรงแค่ไหนก็หนีไม่หลุด!
ตอนเซี่ยตงเป่ยลากเธอออกไปข้างนอก เขาก้มลงเหลือบเห็นตั๋วคูปองธัญพืชกองหนึ่งบนโต๊ะ จึงเผลอปล่อยแขนเซี่ยฉุ่ยเหมย์ แล้วเอื้อมมือไปคว้าสักกำจะเอาติดตัวไปด้วย
“เพียะ!”
เซี่ยลี่กั๋วเห็นเข้าก็ตบหลังมือเขาเต็มแรงทันที พร้อมด่ากราดว่า
“แกอยากตายหรือไง! ลืมไปแล้วหรือว่าพวกเรามาทำอะไร รีบจัดการธุระให้เสร็จ อย่าหาเรื่องใส่ตัว!”
แม้เซี่ยตงเป่ยจะเจ็บจนชักมือกลับ แต่ในใจก็ยังไม่ยอม บ่นพึมพำว่า
“ก็ไม่มีใครเห็นสักหน่อย หยิบไปสักกำจะเป็นอะไร...”
เขายังพูดไม่ทันจบ เซี่ยลี่กั๋วก็ถลึงตามองอีกครั้ง
“เซี่ยฉุ่ยเหมย์เป็นคนบ้านตระกูลเซี่ย จะทำอะไรกับเธอก็เรื่องของเรา แต่ตั๋วคูปองธัญพืชพวกนี้เป็นของเฉินหยวน!”
ได้ยินเช่นนั้น เซี่ยตงเป่ยจึงกลับไปจับเซี่ยฉุ่ยเหมย์ไว้ แล้วลากเธอไปทางประตูรั้ว