แพะภูเขา!
ของหายากเชียวนะ ในยุคนี้หนังของมันมีค่ากว่าหนังกวางโรหลายเท่า!
เนื้อนุ่มสดอร่อย เป็นเนื้อที่ทุกบ้านขาดไม่ได้ในช่วงตรุษจีน!
เฉินหยวนยกปืนขึ้นเล็ง กลั้นหายใจ
“ปัง!”
เสียงปืนดังขึ้น ร่างแพะภูเขาเซวูบ
ยิงไม่โดน!
ช่วยไม่ได้ ระยะไกลเกินไป แถมยังอยู่บนหน้าผา ย่อมมีโอกาสคลาดเคลื่อนบ้าง
แพะภูเขากะเผลก วิ่งเผ่นขึ้นไปตามหน้าผา
เอ่อร์จู้จื่อร้อนใจ “พี่เฉิน มันหนีไปแล้ว!”
แต่เฉินหยวนกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา
“หนีไม่รอดหรอก”
เขาเบี่ยงปากกระบอกปืนเล็กน้อย คาดเดาเส้นทางหนีของแพะภูเขาไว้แล้ว
“ปัง!”
เสียงปืนนัดที่สองดังขึ้น!
แพะภูเขากลิ้งตกจากหน้าผา กระแทกลงบนหิมะ ขาทั้งสี่กระตุกอยู่สองสามครั้งก่อนจะหยุดนิ่ง
เอ่อร์จู้จื่อมองจนตาค้าง!
นี่...นี่ก็คาดเดาได้ด้วยหรือ?
ทุกคนต่างใจสั่นเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
แม้โจวเม่าไฉ่จะยอมรับเฉินหยวนจากใจแล้ว แต่พอเห็นเฉินหยวนทำให้เขาทึ่งจนต้องทบทวนความเข้าใจอีกครั้ง ก็ยังอดตกใจไม่ได้
ทุกคนเข้าไปช่วยกันจัดการซากสัตว์ กลิ่นคาวเลือดลอยกระจายไปกับลมหนาว
เอ่อร์จู้จื่อถลกหนังไปพลางพึมพำไปพลาง
“แพะภูเขาตัวนี้เลือดเยอะจริง ๆ ดูสิ ไหลนองพื้นไปหมดแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเฉินหยวนก็เปลี่ยนไปทันที
กลิ่นคาวเลือด...
เขาเงยหน้าขึ้นมองป่าด้านบนหน้าผาอย่างฉับพลัน
“ทุกคนอย่าขยับ!”
ทุกคนชะงักไป ก่อนจะยืนนิ่งแข็งทื่อโดยไม่รู้ตัว
พวกเขาเห็นดวงตาสีเขียวเรืองแสงเป็นคู่ ๆ สว่างขึ้นในป่าด้านบนหน้าผา
หน้าผาตรงนี้อยู่ตรงช่องลมพอดี แค่มีเลือดส่งกลิ่นออกมา กลิ่นก็จะลอยไปตามลมถึงส่วนลึกของภูเขา