“หมายความว่ายังไง? ที่บอกว่าลุงรองเอาไปหมดแล้วน่ะ?”
เฉินหยวนรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ปู่จ้าวได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา
“เมิ่งหยาพูดถูกแล้ว เอาเนื้อนี่กลับไปเถอะ ถ้าทิ้งไว้ที่นี่จริง ๆ พวกเราปู่หลานอาจไม่ได้กินด้วยซ้ำ”
แต่ถึงอย่างไรก็นี่เป็นเรื่องในตระกูลจ้าว เฉินหยวนเป็นคนนอก จึงพูดอะไรมากไม่ได้
“ปู่จ้าว จะพูดอะไรอีกล่ะ ไป กินข้าวที่บ้านผมเถอะ! เราสองคนไม่ได้สังสรรค์กันมานานแล้วนะ!”
“นี่...จะดีได้ยังไงกัน!”
“มีอะไรไม่ดีล่ะ? พอดีที่บ้านผมมีแต่ผู้หญิง ไม่มีใครดื่มเป็นเพื่อนสักคน พอตุ๋นเนื้อเสร็จ เราสองคนก็มาดื่มกันสักสองจอก!”
พอจ้าวเมิ่งหยาได้ยินอย่างนั้น ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นมา เธอตบมือพลางร้องดีใจ
“เยี่ยมเลย! ได้กินเนื้อแล้ว ได้กินเนื้อแล้ว!”
ปู่จ้าวมองหลานสาวที่กำลังดีใจเช่นนั้น ในใจกลับรู้สึกจนปัญญาอย่างยิ่ง
ตั้งแต่ขาหัก เด็กคนนี้ก็ติดตามเขาและแทบไม่ได้กินของดี ๆ เลย ทำให้ปู่จ้าวรู้สึกว่าตัวเองติดค้างเด็กคนนี้อยู่บ้าง
จังหวะนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีศีรษะครึ่งหนึ่งโผล่ออกมาจากหลังประตูบ้านข้าง ๆ
เด็กตัวแสบคนนี้ชื่อจ้าวตุนตุน เป็นลูกชายของจ้าวผิงกับหม่าชุยฟาง ปีนี้เพิ่งอายุเจ็ดขวบ
เด็กคนนี้หน้าตาเหมือนแม่ไม่มีผิด ดวงตากลอกไปมาว่องไว ดูมีพิรุธสุด ๆ!
เมื่อครู่เขาแอบอยู่หลังประตู ได้ยินคำพูดของเฉินหยวนทั้งหมด
พอได้ยินเฉินหยวนบอกว่าจะทำของอร่อยให้จ้าวเมิ่งหยากับปู่จ้าวกินที่บ้าน แววตาของจ้าวตุนตุนก็ฉายความโลภขึ้นมาทันที
เขาวิ่งออกมากอดขาเฉินหยวนไว้แน่น