หน้าบ้านเฉินหยวน หม่าชุยฟางนั่งร้องไห้โฮอยู่บนพื้น ระบายความคับข้องใจออกมาเต็มอก!
จ้าวตุนตุนยืนร้องไห้อยู่ข้างเธอ น้ำมูกน้ำตาไหลพราก ราวกับถูกกลั่นแกล้งอย่างแสนสาหัส
ครู่เดียวก็มีคนมาล้อมหน้าบ้านเฉินหยวนเป็นวง ต่างยืดคอมองดูเรื่องสนุกกันเต็มที่
“เฉินหยวน? นั่นไม่ใช่คนที่ไปช่วยดูแลครอบครัวตระกูลหลิวหรอกหรือ?”
“น่าจะใช่ ช่วงนี้ได้ยินว่าเขาขึ้นเขาไปล่าสัตว์ เอาของมาขายในหมู่บ้านตั้งหลายอย่าง!”
“ก็คนหมู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ ทำไมยังขายของอีก แบ่งกันไม่ใช่เรื่องสมควรหรือไง?”
“นั่นสิ ก่อนหน้านี้เห็นว่าเป็นคนซื่อ ๆ อยู่เลย ทำไมถึงขู่จะโยนลูกชายคนเล็กของตระกูลจ้าวลงบ่อ แบบนี้ยังเรียกว่าคนได้หรือ?”
ทุกคนพูดกันคนละคำสองคำ เดิมทีก็แค่มาดูเรื่องสนุก แต่พอได้ยินว่าเมื่อวานเฉินหยวนล่าไก่ป่าได้ตั้งหลายตัว ก็พากันตาร้อน ความอิจฉาแทบจะเขียนไว้บนหน้า!
เสียงซุบซิบนินทาของพวกผู้หญิงแทบจะท่วมหน้าบ้านตระกูลเฉิน
เจียงกุ้ยฮวาเบียดฝ่าฝูงชนจากด้านหลังมาจนถึงแถวหน้า
เดิมทีเธอแค่เดินผ่านมา ตั้งใจแวะดูเรื่องสนุก ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเฉินหยวนที่ไปหาเรื่องภรรยาของลูกชายคนรองตระกูลจ้าวเข้า
ถ้าไม่ช่วยพูดจิกกัดสักหน่อย ก็เหมือนผิดธรรมชาติเกินไปแล้ว!
“เฉินหยวน! ดูสิว่านายทำเรื่องอะไรไว้! รังแกแม่ลูกเขาแล้วยังไม่ละอายอีกหรือไง?!”
“เมื่อวานตอนแบ่งเนื้อทำเป็นเก่งนัก! วันนี้ทำไมถึงมารังแกเด็กได้ล่ะ?!”
“คนอย่างนายยังมีหน้ามาอยู่หมู่บ้านเค่าซานถุนอีกหรือ?! รีบไสหัวไปซะ!”
ปากของเธอร้ายกาจสุด ๆ แทบอยากด่าเฉินหยวนให้ตายคาที่!
ชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่พอได้ยินเจียงกุ้ยฮวาพูดแบบนี้ สายตาที่มองเฉินหยวนก็ยิ่งผิดแปลกไป
เฉินหยวนยืนอยู่หน้าประตู ไม่พูดอะไรสักคำ
ช่างน่าขันจริง ๆ...
เมื่อวานตอนหม่าชุยฟางแย่งเนื้อของปู่จ้าวกับจ้าวเมิ่งหยา เธอยังวางอำนาจเสียยิ่งกว่าใคร วันนี้กลับทำตัวเป็นฝ่ายถูกกระทำเสียอย่างนั้น?!