หลังออกจากบ้านตระกูลจ้าว เฉินหยวนก็มุ่งตรงไปบ้านหม้ายหวัง
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก!”
“ใครน่ะ?”
หม้ายหวังขานรับอย่างเกียจคร้าน
“ฉันเอง เฉินหยวน”
พอได้ยินดังนั้น หม้ายหวังก็ผุดลุกจากเตียงเตาแทบจะทันที!
เฝ้ารอดาวรอเดือน ในที่สุดหนุ่มในฝันก็มาเสียที!
เธอลนลานจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ลูบหน้าลูบตาหน้ากระจกอีกหน แล้วค่อยวิ่งไปที่ประตูรั้ว
“อ้าว! หน่านจื่อมาแล้วเหรอ เข้ามาในบ้านเร็ว ข้างนอกหนาวนะ!”
“ไม่เป็นไรพี่หวัง ฉันมาขอแลกกระสุนหน่อย”
“แลกกระสุนเหรอ?”
หม้ายหวังกวาดตามองเฉินหยวนตั้งแต่หัวจรดเท้า
โดยเฉพาะตอนเห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ บริเวณอกของเฉินหยวนที่ซ่อนไม่มิด หม้ายหวังแทบจะน้ำลายไหล!
“นายก็เป็นคนหัวแข็งจริง ๆ จะแลกกระสุนอะไรล่ะ ที่บ้านพี่หวังมีทุกอย่าง โดยเฉพาะตรงนี้...”
หม้ายหวังพูดพลางขยับเข้ามาใกล้อีกนิด
เดิมทีทั้งคู่ก็ห่างกันแค่ประตูบานเดียว พอหม้ายหวังขยับเข้ามาแบบนี้ หน้าอกขาวผ่องของเธอก็แทบจะเบียดโดนหน้าเฉินหยวนอยู่แล้ว!
กลิ่นหอมเฉพาะตัวลอยเข้าจมูก เฉินหยวนเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
“ถ้านายแค่อยากแลกกระสุนก็ได้ แต่ก็รู้ใช่ไหมว่าพี่เป็นหม้ายมาหลายปี ปืนที่บ้านสนิมขึ้นหมดแล้ว ไม่งั้นให้นายเอาปืนมาให้พี่ยืมใช้หน่อยดีไหม?”
พูดจบ หม้ายหวังก็แลบลิ้นเลียริมฝีปากแดงของตัวเอง สายตาจงใจไม่จงใจไล่มองกล้ามเนื้อของเฉินหยวนลงไป
เฉินหยวนถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างจนใจ “พี่หวัง คุยเรื่องธุระกันเถอะ!”
พอได้ยินดังนั้น หม้ายหวังก็หัวเราะจนตัวสั่น
“อุ๊ย ยังเขินอีกเหรอ? ดูพี่หวังสิ อยู่บ้านหลังใหญ่คนเดียว ทุกวันเฝ้ารอให้ใครสักคนมาคุยด้วย”
“มาทั้งที ไม่อยู่คุยกันนาน ๆ หน่อยล่ะ เอาแต่คิดถึงกระสุนของนายหรือไง? ไม่งั้นเรามาแลกกระสุนกันดีไหม พี่เอากระสุนที่บ้านไปแลกกับกระสุนในปืนของนาย...”
เห็นหม้ายหวังยังทำตัวไม่เป็นเรื่องเป็นราว เฉินหยวนก็ปวดหัวจริง ๆ