“เธอจะเข้าเมืองไปกับฉันเหรอ”
“ไม่ได้หรือไง”
“เข้าเมืองไปทำอะไร”
“ถามมากไปทำไม รีบไปได้แล้ว”
เฉินหยวนหย่อนก้นลงนั่งบนเบาะหลังทันที ให้หลิวอวิ๋นปั่นจักรยานพาเขาไป
หลิวอวิ๋นมองท่าทางชวนให้โดนต่อยของเฉินหยวนแล้วไฟโทสะก็ลุกโชน แต่เพราะเกรงอำนาจของเฉินหยวน จึงไม่กล้าพูดอะไรมาก
ทำได้เพียงปั่นจักรยานอย่างหอบเหนื่อย มุ่งหน้าเข้าเมืองไป
พอถึงเมือง เฉินหยวนก็รีบตรงไปยังจุดหมาย
ทิ้งให้หลิวอวิ๋นยืนบ่นด่าอยู่ข้างหลัง
“ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ ถุย!”
เฉินหยวนไม่มีอารมณ์จะสนใจ ถูกด่าก็ไม่ได้ทำให้เนื้อหายไปสักหน่อย
คราวนี้เป้าหมายที่เฉินหยวนเข้าเมืองมาก็คือตลาดมืดในท้องถิ่น
ถ้าอยากหาวิธีทำเงิน ตลาดมืดก็เป็นที่ที่ต้องมา
ตลาดมืดที่ว่ากันนั้น ที่จริงก็เป็นเพียงตลาดนัดเล็ก ๆ ที่แต่ละหมู่บ้านจัดตั้งกันขึ้นอย่างลับ ๆ ผู้มีหน้าที่ดูแลเมืองส่วนใหญ่ก็ทำเป็นมองไม่เห็น
ยุคนี้มีของบางอย่างที่ห้ามซื้อขายกันอย่างเปิดเผย แต่ลับหลังกลับมีทุกอย่าง
กระสุน สัตว์ที่ล่าได้ หนังสัตว์ สมุนไพรล้ำค่า…ขอแค่มีเงินในกระเป๋า ก็แลกซื้อได้ทุกอย่าง!
ในตลาดมืดมีคนเบียดเสียดกันแน่น เสียงเรียกลูกค้ากับเสียงต่อรองราคาดังปะปนกันไปทั่ว
มีโสมตังกุยและหวงฉีตากแห้ง แถมยังมีเอ็นกวางคุณภาพดีอีกหลายชิ้น
เดินเข้าไปด้านในอีกหน่อย ก็เห็นหนังสุนัขจิ้งจอกกับหนังกวางโรเต็มผืนพาดอยู่บนราว แต่ละผืนราคาไม่เบาเลย!
เฉินหยวนเบียดฝ่าฝูงชนไปมา ใช้เวลาเกือบครึ่งวันกว่าจะหาแผงที่ถูกใจเจอ
มีดล่าสัตว์ เชือกเส้นใหญ่ อุปกรณ์ล่าสัตว์ทุกอย่างซื้อให้ครบ!
พอเห็นแผงขายกระสุน ราคาก็แพงเหลือเกิน
สู้ไปซื้อจากหม้ายหวังไม่ได้จริง ๆ…
หลังซื้อของเหล่านี้เสร็จ เฉินหยวนเดินผ่านแผงขายหนังสัตว์แผงหนึ่ง แต่กลับชะงักฝีเท้า