เฉินหยวนเหน็บมีดล่าสัตว์ไว้กับตัว แล้วลอบเข้าเมืองไปในความมืด
เฉินหยวนจำได้ว่าปู่จ้าวเคยบอกว่า พวกปล่อยกู้ดอกเบี้ยโหดอย่างหลิวเอ่อร์ไหลจื่อมีโรงงานเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตาอยู่ตรงตรอกฝั่งตะวันตกของเมือง
พวกมันมักจับคนที่ติดหนี้แล้วไม่ยอมจ่ายมาขังไว้ที่นี่ จนกว่าครอบครัวของลูกหนี้จะนำเงินมาไถ่ตัว พวกมันถึงจะยอมปล่อยคน
ที่นี่เป็นหนึ่งในรังของพวกมันด้วย!
เฉินหยวนเหยียบย่ำหิมะที่ปกคลุมเส้นทาง อ้อมไปอ้อมมาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็พบโรงงานหลังนั้น
เขาค่อย ๆ แนบตัวไปตามกำแพงอย่างระมัดระวังจนถึงข้างหน้าต่าง ก่อนจะได้ยินเสียงดุด่าดังมาจากด้านใน
“พวกแกมีไว้ทำอะไรกัน?! ปล่อยให้กองตำรวจสืบสวนรวบตัวไปยกแก๊ง น่าอับอายชะมัด! ตอนนี้ยังทำให้ฉันต้องเสียเงินก้อนโตไปประกันตัวพวกแกอีก!”
ในห้องมีเสียงตอบรับอย่างหวาด ๆ หลายเสียง หนึ่งในนั้นเป็นเสียงที่เฉินหยวนคุ้นเคยดี
นั่นคือหลิวเอ่อร์ไหลจื่อที่เพิ่งได้รับการประกันตัวออกมาเมื่อวันนี้เอง!
“พี่...พี่ต้าจวัง พวกเราก็ได้ยินมาจากหวังโก่วตั้นไอ้หมอนั่น เขาบอกว่าช่วงสองวันนี้เฉินหยวนใช้เงินมือเติบ ทั้งข้าว แป้ง น้ำมัน ซื้อเข้าบ้านเป็นกอง! พวกพี่น้องก็ร้อนใจนี่นา! เงินที่ตระกูลหลิวติดหนี้มานานขนาดนี้ก็ยังไม่คืน...”
พอได้ยินคำพูดของหลิวเอ่อร์ไหลจื่อ เขาก็ด่ากราดขึ้นมาทันที “อย่าพูดถึงหวังโก่วตั้นให้ฉันได้ยินอีก! พวกแกถูกจับไปหมดทั้งกลุ่ม แล้วมันล่ะ? ทำไมมันถึงไม่โดนจับ?”
“พวกแกใช้สมองกันบ้างได้ไหม? เห็น ๆ อยู่ว่ามันพาพวกแกไปแล้วก็หนีไปเอง พวกแกถูกมันหลอกใช้เป็นเครื่องมือแล้วยังไม่รู้ตัวอีกหรือไง?!”
หลิวเอ่อร์ไหลจื่อกับพรรคพวกได้แต่ก้มหน้าหงอ ไม่กล้าสบตาหวังต้าจวัง
ตอนนี้หวังต้าจวังกำลังโมโหสุดขีด!
วันนี้เขาต้องจ่ายค่าประกันตัวให้ไอ้พวกสารเลวกลุ่มนี้ แถมยังต้องวิ่งเต้นฝากคน เงินที่หามาได้ทั้งปีก็สูญเปล่าไปหมด!
“ช่วงสองสามวันนี้พวกแกอยู่เงียบ ๆ ให้เรียบร้อย! รอให้เรื่องซาลงก่อน ฉันจะจัดการมันให้สาสม! รวมถึงไอ้เฉินหยวนนั่นด้วย...ไอ้หมอนี่ขัดขวางเรื่องของฉันตั้งหลายครั้ง ต้องให้มันรู้ว่าการมายุ่งกับฉันต้องเจอกับอะไร!”