ยามพลบค่ำ ณ บ้านตระกูลเฉินในหมู่บ้านเค่าซานถุน
เมื่อเฉินหยวนกลับถึงบ้าน หิมะในลานก็ถูกกวาดจนสะอาดเอี่ยม ไม่เหลือร่องรอยของเมื่อคืนแม้แต่น้อย
หลิวอวิ๋นกับเซี่ยฉุ่ยเหมย์นั่งอยู่ในบ้าน พอเห็นเขาเดินเข้ามาก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน
“พี่หยวน กลับมาแล้วหรือ...”
เซี่ยฉุ่ยเหมย์เดินเข้ามารับ ดวงตายังแดงก่ำ แต่สีหน้าสงบลงกว่าเดิมมากแล้ว
เฉินหยวนถอดเสื้อคลุมออก แล้วนั่งลงข้าง ๆ
“นั่งลงกันก่อน เรื่องทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว”
สองสาวนั่งเคียงกัน
“เฉินหยวน... เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เซี่ยฉุ่ยเหมย์เล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว”
เฉินหยวนเงยหน้าขึ้น ถามอย่างสงสัยว่า “เธอเล่าอะไรให้คุณฟังบ้าง?”
“หลิวเอ่อร์ไหลจื่อมาทวงหนี้ แถมยังเกือบ... เกือบจะบังคับเธอด้วย ถ้าคุณไม่กลับมาช่วยไว้ทันเวลา เธอก็คง...”
หลิวอวิ๋นไม่กล้าพูดต่อ
เฉินหยวนถอนหายใจ
“เรื่องนี้ก็โทษฉันเหมือนกัน ตอนนั้นควรจัดการให้เร็วกว่านี้ แต่กลับผัดผ่อนเรื่อยมา”
หลิวอวิ๋นก้มหน้า มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อแน่น
“ขะ... ขอโทษนะ เป็นเพราะฉันถึงทำให้พวกคุณเดือดร้อน”
หลิวอวิ๋นตำหนิตัวเอง
เงินทั้งหมดนี้เป็นหนี้ที่ตระกูลหลิวกู้มาแต่แรก ไม่เกี่ยวข้องกับเฉินหยวนหรือเซี่ยฉุ่ยเหมย์เลยแม้แต่น้อย!
“พูดอะไรของคุณ เรื่องอะไรจะไม่เกี่ยวกับพวกเรา? เรื่องของคุณก็คือเรื่องของฉัน!” เฉินหยวนแสร้งทำเป็นโกรธ
หลิวอวิ๋นดึงชายเสื้อไปมา ท่าทีแข็งกร้าวอย่างเมื่อก่อนหายไปหมดแล้ว