กระต่ายป่าในป่าลึกเช่นนี้ถือเป็นความอร่อยที่หาได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้นอัตราการขยายพันธุ์ยังน่าตกใจอีกด้วย
แต่ในช่วงเวลานี้ กระต่ายป่าแถบรอบนอกภูเขาถูกชาวบ้านค้นหาไปจนหมดสิ้นแล้ว ได้มาเจอรังกระต่ายทั้งรังแบบนี้ ต้องถือว่าโชคดีสุด ๆ จริง ๆ!
เฉินยฺเหวียนระวังตัวค่อย ๆ มุดมือเข้าไป ช้อนตัวที่ใหญ่ออกมาก่อน แล้วล้วงลงไปข้างล่างอีก ปรากฏว่ามีรังหนึ่งซุกอยู่ ใหญ่เล็กประมาณกันไม่ต่ำกว่าเจ็ดแปดตัว!
เหล่ากระต่ายตกใจไม่ใช่เล่น ตาโตลูบไปข้างหลังสะบัดสะบ้านอยู่ในมือ เฉินยฺเหวียนรีบใช้เถาวัลย์มัดรวมกันแล้วห้อยไว้กับกิ่งไม้
เวลาไม่เบาแล้ว เขาหิ้วไก่ป่าสิบตัวกับรังกระต่ายหนึ่งรังเดินย้อนกลับ จังหวะฝีเท้าเร็วกว่าตอนขาไปหลายเท่า
เพิ่งก้าวเข้าปากทางหมู่บ้านเค่าซานถุน เหล่าสะใภ้หนุ่มที่นั่งยอง ๆ ซักผ้าอยู่ริมบ่อน้ำก็สังเกตเห็นเฉินยฺเหวียนเสียก่อน
ท่ามกลางพวกสะใภ้ เจียงกุ้ยฮวาตาเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นของที่ห้อยอยู่หลังเฉินยฺเหวียน
"เอ๊ะ! ไก่ป่าทั้งคันกับกระต่ายอีกทั้งรัง! เฉินยฺเหวียน แกนี่เข้าไปยกคลังเจ้าเทพเขามาหมดเลยใช่ไหม?"
เธอพูดพลางยื่นมือจะไปจับกระต่ายที่ห้อยอยู่ที่เอว เฉินยฺเหวียนหมุนตัวหลบจึงไม่ให้สำเร็จ
ผู้ชายของเจียงกุ้ยฮวาเป็นคนจดบันทึกแต้มงานของทีมผลิต อาศัยผัวมีอำนาจนิดหน่อย เธอจึงเคยโหดเคยกัดกับคนทั้งหมู่บ้าน วัน ๆ เอาแต่คิดหาประโยชน์กัดตอกจากที่ไหนก็ได้
"เฉินยฺเหวียน แกสมัยก่อนไม่ใช่แบบนี้นี่! ไหนบอกมา ใจเริ่มบานแล้วหรือไง? ร่างกายของแกนี่ให้หุ่นก็มีหุ่น ให้เนื้อก็มีเนื้อ ยังเต็มใจแรงงานลงเขาอีก เฮียบอกให้ว่าแกไปทำอะไรไม่ได้ ทำไมต้องไปเป็นลูกจ้างม้างานให้บ้านหลิวเขา? ถ้าแกยอม ประตูบ้านเฮียตอนค่ำนี่ไม่ลั่นกุญแจนะ~"
สะใภ้ผมสั้นข้าง ๆ นั้นขำจนตัวงอ เท้าควงศอกเบา ๆ เข้าที่ข้างเธอ
"กุ้ยฮวา แกอายไส้ไม่อายไส้? กลางวันแสก ๆ เพิ่งเริ่มอ้อนกันแล้วหรือ! เห็นเขาเฉินยฺเหวียนลากสองคนติดหลังมาอยู่ด้วยนะ ระวังแกไปหลอกหนีไปซะใหญ่"
เจียงกุ้ยฮวาสั่นเสียงเฮือกใหญ่ แล้วเหลือบตามองสายกระต่ายป่าในมือเฉินยฺเหวียน ความโลภในแววตาซ่อนไว้ไม่อยู่
ผัวของเธอมีอำนาจจริงอยู่หรอก แต่ยุคสมัยแบบนี้ บ้านไหนก็อดอยากกินแบ่งกันไม่เต็มท้อง เธอในหมู่บ้านนี้ตอนนี้จะหาประโยชน์กัดตอกก็แทบไม่มีให้หา
"เฉินยฺเหวียน ร่างกายแกดีขนาดนี้ มาทำงานพวกนี้ก็น่าเสียดายนัก คราวหน้าถ้ายังหาเนื้อสัตว์ได้อีก แบ่งให้เฮียหน่อยสิ เฮียนอนให้แกค้างคืนหนึ่งคืนไง?"
เหล่าสะใภ้หัวเราะคิกคักกันทั้งแก๊ง คำพูดหยาบทั้งหยาบ ได้ใจทั้งได้ใจ อยู่ทีหลังยิ่งกว่าอยู่ก่อน
แม้จะต้องคอยรับใช้เฉินยฺเหวียนทั้งคืนจริง ๆ พวกเธอก็ไม่เสียหายอะไร
ในเมื่อร่างกายระดับเฉินยฺเหวียน ไม่พาสะใภ้ทั้งหลายไปถึงสวรรค์ก็แปลก ตามหลักแล้วพวกเธอยังได้เปรียบอีก!
เจียงกุ้ยฮวาเคลื่อนตัวกระชับเข้าหาเฉินยฺเหวียน "ที่เฮียพูดเมื่อกี้ไม่ใช่ล้อเล่นนะ ขอแค่แกยอมเอากระต่ายมาสองตัว คืนนี้เฮียเก็บประตูไว้ให้! ทั้งคืนนะ แกจะเล่นยังไงก็ได้ใจ!"
เหล่าสะใภ้ที่นำโดยเจียงกุ้ยฮวา คนอื่น ๆ ต่างพากันส่งเสียงเสริมทันที "แกเอากระต่ายสองตัวไปให้กุ้ยฮวา เขาเอาแกให้สบายทั้งคืนจริง ๆ! ผัวกุ้ยฮวาเดี๋ยวนี้ยังไปประชุมที่คอมมูนอยู่เลย พรุ่งนี้ตอนเที่ยงค่อยกลับ!"
เฉินยฺเหวียนขี้เกียจเสียเวลาพูดมาก ยกไก่ป่าทั้งสิบกว่าตัวในมือขึ้นมาให้เห็นเต็ม ๆ
ภาพแบบนั้นทำให้ทุกคนมองตาเป็นมัน!
ผู้หญิงที่กระหายแทบขาด หลายเดือนไม่ได้ลิ้มรสเนื้อสัตว์ ยกมือขึ้นมาเป็นไก่พันธุ์ดีขนนกงาม ๆ ทั้งคันวางอยู่ตรงหน้า จะมีใครใจไม่สั่นได้บ้าง?
"พี่สะใภ้ ไก่ตัวละสองยวนครึ่ง ติดป้ายราคาชัดเจน ใครอยากได้ก็หยิบไป" เฉินยฺเหวียนเมินอาการเย้าหยอกของเหล่าสะใภ้ แล้วเอ่ยขึ้นตรง ๆ
รอยยิ้มบนหน้าเจียงกุ้ยฮวาติดค้าง เธออึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วเผลอเสียงหลุดขำออกมา ยื่นมือจะตบเข้าที่ต้นแขนเขา "เอ๊ะยะ? มาต่อราคากับเฮียต่อระง้อ! ไก่ป่าผอมกระดูกเปลือกสองตัวนี่ เอามาสองยวนครึ่งต่อตัว เฉินยฺเหวียน แกนี่หิวจนบ้าหรือไงกันแน่?"
เฉินยฺเหวียนไม่สนใจเธอ ร่างเดิมเคยถูกเจียงกุ้ยฮวาเอาเปรียบมาหลายครั้งหลายหน
"พี่สะใภ้ หิมะปิดภูเขา ข้าราชการโรงงานในเมืองแย่งกันจ่ายสองยวนแปดรับไก่ป่าไปบำรุงร่างกาย ผมขายให้พวกคุณสองยวนครึ่ง ถือว่าลดราคาให้แล้ว"
ประโยคนี้เปล่งออกมา ทั้งลานเงียบกริบทันที
แน่นอน เฉินยฺเหวียนไม่รู้จักข้าราชการที่โรงงานหรอก แต่เขาไม่ได้พูดเลื่อนลอย
ตอนเข้าเขา เขาสังเกตสภาพถนนรอบ ๆ แล้ว ถ้าหิมะตกหนักขึ้นอีกนิด ทางขึ้นเขาแน่นอนว่าจะถูกปิด!
เมื่อถึงเวลานั้น ราคาอาหารย่อมพุ่งขึ้นอีกมากทีเดียว!
เหล่าผู้หญิงที่ใช้ชีวิตอยู่กับค่าแต้มงานเสี้ยวสตางค์รายวัน จะเคยได้ยินราคาสวรรค์ระดับนี้ที่ไหน? ทุกคนหน้าเลื่อนลอยไปหมด ไม่เชื่อเลยสักนิด
สีหน้าเจียงกุ้ยฮวาเลี่ยนลงทันที
"แกพูดเหลวไหลอะไรน่ะ! ไก่ตัวเก่าแก่ห่าเหวแถวนี้มันจะแพงขนาดนั้นได้ไง?"
"เชื่อหรือไม่ก็ตามใจ"
เหล่าสะใภ้ที่เมื่อครู่ยังหัวเราะล้อเลียนเรื่องทางเพศ ตอนนี้เอียงตัวล้ำหน้าออกมาแล้ว ตาจ้องตรึงอยู่ที่ไก่ป่าสองตัวนั้นไม่วางตา
"จริง... จริง ๆ ตัวละสองยวนครึ่งเหรอ? เฉินยฺเหวียน ดูที่ฉันสิ... ฉันก็ไม่มีเงินพอขนาดนั้นนี่ ลดหน่อยได้ไหม? หนึ่งยวนครึ่งได้ไหมเอ่ย?"
เฉินยฺเหวียนยังไม่ทันตอบ เจียงกุ้ยฮวารีบหัวเสียก่อน เหวี่ยงหน้าไปดุคนพูด "แกสอดความรู้อะไรล่ะ? ยังหนึ่งยวนครึ่ง? แกมีเงินห้าเหมาอยู่ในกระเป๋าหรือเปล่าล่ะ?"
พูดแล้วเธอหันกลับมาหาเฉินยฺเหวียน
"เฉินยฺเหวียน แกตัวละสองยวนครึ่งนี่มันต่างจากปล้นเงินกันตรงไหน? แกลองดูไก่พวกนี้สิ ผอมจนหนังหุ้มกระดูก พอสมควรแค่ต้มเป็นซุปหนึ่งหม้อเท่านั้นเอง ฟังเฮียนะ ให้เฮียหนึ่งตัว เฮียจดหนี้ความดีความชอบของแกไว้ ต่อไปที่หมู่บ้านเค่าซานถุนนี้แกมีเรื่องอะไร เฮียคุ้มครองให้"
คำพูดของเธอฟังดูไพเราะ แต่ใครที่ตาไม่บอดจะมองไม่ออกว่าเธอแค่อยากได้ฟรี ๆ เท่านั้นเอง!
เฉินยฺเหวียนไม่อยากเสวียมเปียกกับเจียงกุ้ยฮวาต่อไป จนได้คราบแปะติดตัว
"สองยวนครึ่ง ไม่ต่อรอง พี่สะใภ้ถ้าอยากซื้อจริงวันนี้ก็รับไปเลย ถ้าไม่ซื้อก็เปิดทางให้คนอื่นหน่อย"
สะใภ้ที่เอ่ยขึ้นก่อนหน้านั้นขบเขี้ยว ราวกับตัดสินใจอะไรอย่างขาดสติ พรวดลุกขึ้นยืน
"เฉินยฺเหวียน รอแกอยู่นะ! ฉันวิ่งกลับไปเอาเงิน!"
พูดจบเธอหันหลังวิ่งกลับบ้านไปเลย
มีคนเปิดทางแบบนี้ สะใภ้คนอื่น ๆ ก็เริ่มควันไฟ ถึงขั้นมีคนหยิบเงินออกมาซื้อต่อหน้าทันที
เห็นอาชีพมาถึงหน้าประตู เฉินยฺเหวียนยิ้มแก้มปริ
"ทั้งหมดสิบตัว! ได้ก่อนได้ก่อน! ขายหมดก็หมด!"
เห็นเฉินยฺเหวียนไม่แยแสตนเอง สีหน้าเจียงกุ้ยฮวาบิดเบี้ยวขึ้นเรื่อย ๆ "แกมันเก่งใหญ่แล้วเหรอเฉินยฺเหวียน! แค่เข้าไปเที่ยวเขาสักรอบ เอาตัวเองเป็นลูกเจ้าเมืองหมู่บ้านเค่าซานถุนกันเลยใช่ไหม?"
"พี่สะใภ้ ผมก็แค่พ่อลูกจ้างม้างานตัวดี ๆ ขายไก่แลกเงินเป็น ๆ คงไม่ถึงขั้นต้องลงรอยกับพี่สะใภ้หรอกมั้ง?"
เจียงกุ้ยฮวาโดนประโยคนี้อุดปากจนไม่รู้จะพูดอะไร กระแทกเท้าหนึ่งครั้ง สะบัดสะโพกกลมยักษ์เดินจากไป ก่อนจากปากก็ยังบ่นด่าไม่หยุด!
"เฉินยฺเหวียน! แกรอรอดูนะ! พ่อลูกจ้างม้างานตัวห่าเหวซะขนาดนี้ยังมามีอิทธิฤทธิ์ใหญ่ รอฉันไปคุยกับน้องหลิวแล้วจะเป็นยังไงไปเลย!"
เฉินยฺเหวียนขี้เกียจสนใจหญิงเหลือขอบคนนี้ หันกลับไปขายต่อ
ไก่ป่าขายได้ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว สะใภ้ทั้งหลายที่นานแสนนานไม่ได้กินเนื้อสัตว์ แย่งกันขนมือมาปัดกวาดไก่ป่าจนเกลี้ยง
มีบางคนยังถามด้วยว่าเฉินยฺเหวียนจะลงเขาอีกเมื่อไหร่ ต่างรีบจองคิวกันเสียแล้ว
การขายครั้งแรกหลังถือกำเนิดใหม่ ขายออกไปยี่สิบห้ายวน
เงินจำนวนนี้ในยุคนี้เรียกได้ว่าเป็นกอบเป็นกำทีเดียว
ต้องรู้ไว้ว่า งานประจำที่มีระเบียบแบบแผน รายเดือนเงินเดือนก็แค่หลักสิบเท่านั้นเอง
เฉินยฺเหวียนแค่ชั่วเวลาสักครู่นี้ หาเงินได้เท่าค่าแรงของคนอื่นครึ่งเดือนแล้ว!
ไก่ป่าขายหมดเป็นเบ็ดเสร็จ เฉินยฺเหวียนเตรียมกลับบ้าน
ก่อนกลับบ้าน เขายังต้องแวะไปแลกกระสุนด้วย
หมู่บ้านเค่าซานถุน บ้านหม้ายหวัง
ริมขอบโต๊ะไม้ที่ตกกรอ
ชายวัยกลางคนหมวกหนังสุนัขเกยเบี้ยว มวนบุหรี่ครึ่งมวนแทงอยู่ปาก นั่งอยู่บนเก้าอี้ต่ำ มือกำค้อนไม้เล็ก ๆ ไว้แน่น
ตะกร้าไม้ไผ่หน้าตัวมีผลไม้สุก ผิวดำขลับชอนไชอยู่
ชายวัยกลางคนจดจ่ออยู่กับการจัดการผลไม้นั้น
เพี๊ยะ!
แรงมากเกินไป ค้อนเหวี่ยงทะลุเปลือกผล น้ำกระเซ็นสี่ทิศ
"แกนี่ทำอะไรก็มือมั่วซั่วไปหมด! ผลไม้ดี ๆ นี่ฉันจ่ายเงินไปไม่น้อยเลยนะ! แกทำพังหมดแบบนี้จะเอาไปกินยังไง!" หม้ายหวังดุว่า
"มันแค่ผลไม้ไม่กี่ลูกเอง ฉันชดใช้ใหม่ให้ก็จบไม่ใช่หรือไง" ชายหนุ่มเสียเชิงสองมือถูไถกัน
ตึง ๆ ๆ!
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูเร่งรีบก็ดังขึ้น
ชายหนุ่มตกใจสะบัดสั่นไปทั้งตัว
"เว้ยเหวย! ใครโว้ย มันดึกขนาดนี้แล้ว..."
คำยังไม่ทันจบ หม้ายหวังก็รีบปิดปากเขาด้วยมือทันที
"อย่าส่งเสียง!"
หม้ายหวังกลิ้งลงจากเตียง มือม่ายมือซ้ายสวมเสื้อโค้ตตัวใหญ่สีเขียวเข้าไปอย่างสุ่มสามสุ่มสี่
"ใคร... ใครน่ะ?"
"เรา! เฉินยฺเหวียน!"