ยามเช้าตื่นขึ้น เซี่ยฉุ่ยเหมย์ค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอดของเฉินหยวนอย่างอาลัยอาวรณ์
เธอลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า มองตำราเรียนเล่มใหม่เอี่ยมกับเสื้อบุนวมตัวสวยบนโต๊ะ ถึงได้รู้ว่าไม่ใช่ความฝัน ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง
เธอมองเฉินหยวนที่กำลังหลับใหลด้วยสายตาอ่อนโยน รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า
เธอแตะแก้มเขาเบา ๆ ก่อนจะออกไปจัดการงานบ้าน
หลังพระอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว เฉินหยวนถึงค่อยลุกจากเตียง
ศึกเมื่อคืนเกือบทำเอาร่างเฉินหยวนแทบแหลกเป็นชิ้น ๆ
สมกับเป็นผู้หญิงที่เคยลิ้มรสความหวานมาแล้ว ผลลัพธ์ช่างต่างกันจริง ๆ
เฉินหยวนไม่เคยเห็นเซี่ยฉุ่ยเหมย์เป็นฝ่ายเข้าหาขนาดนี้มาก่อน เธอแทบจะเป็นคนละคนกับตอนวันแรก
หลังลุกจากเตียง เขาจัดการตัวเองง่าย ๆ แล้วมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมจ้าวฉิน
ภายในโรงพยาบาลอำเภอ
พอเข้าไปก็เห็นจ้าวฉินพิงหัวเตียงกินผลไม้อยู่ สีหน้าดูดีขึ้นกว่าเมื่อหลายวันก่อนมาก
พอเห็นเฉินหยวนเดินเข้ามา ดวงตาจ้าวฉินก็เป็นประกายทันที “พี่หยวน! ในที่สุดพี่ก็มา!”
เฉินหยวนพยักหน้า ลากเก้าอี้มานั่งลง
“ร่างกายเป็นยังไงบ้าง หมอได้กำชับอะไรไหม?”
จ้าวฉินยิ้มกว้าง “ไม่มีอะไรแล้วครับ หมอบอกให้พักฟื้นอีกไม่กี่วันก็กลับบ้านได้”
“งั้นก็ดี นายพักรักษาตัวที่นี่ให้สบายเถอะ พอถึงฤดูใบไม้ผลิ ฉันจะพานายขึ้นเขาไปจับกวางโร!”
“เยี่ยมเลย! พ่อผมพูดบ่อย ๆ ว่ากวางโรบนเขาตัวอ้วนเนื้อแน่น ผมต้องจับกลับมาสักตัวให้พ่อได้ลองชิม!”
เฉินหยวนยิ้ม ทั้งสองคุยกันอีกพักหนึ่ง ก่อนที่เฉินหยวนจะออกจากโรงพยาบาลอำเภอ
ระหว่างทางเขาผ่านร้านสหกรณ์ แล้วนึกขึ้นได้ว่าซีอิ๊วที่บ้านใกล้หมด จึงคิดจะแวะซื้อกลับไปสักขวด
พอเข้าไปในร้านสหกรณ์ เฉินหยวนยังไม่ทันได้เลือกซีอิ๊ว ก็ได้ยินเสียงตะโกนด่าจากห้องทำงานด้านหลัง
“พวกแกแต่ละคนมีไว้ทำอะไรกัน?! ไข่ในร้านขาดสต็อกมาสามวันแล้ว! โทรศัพท์ฉันแทบถูกโทรจนระเบิดอยู่แล้ว!”