พอเฉินหยวนเดินจากร้านสหกรณ์กลับถึงหมู่บ้านเค่าซานถุน ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว
ทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน เขาก็เห็นเซี่ยฉุ่ยเหมย์กำลังก้มหน้าเปิดดูตำราเรียนที่เขาซื้อกลับมาอยู่บนโต๊ะ
“พี่หยวน กลับมาแล้วเหรอ!” เซี่ยฉุ่ยเหมย์ถามอย่างตื่นเต้น
เฉินหยวนพยักหน้า จากนั้นก็เล่าเรื่องธุรกิจใช้คูปองธัญพืชแลกไข่ให้เธอฟังทั้งหมด
“นับจากนี้ไป ชาวบ้านแถวนี้เอาไข่มา เราก็ใช้คูปองธัญพืชแลกให้”
“คูปองธัญพืชสามชั่งแลกไข่หนึ่งชั่ง แลกมาแล้วฉันเอาไปขายที่ร้านสหกรณ์ชั่งละแปดเหมา หนึ่งชั่งก็ได้กำไรสุทธิสามเหมา! ฉันอยากให้เธอช่วยจดบัญชี ว่าไง?”
ฟังเฉินหยวนพูดแล้ว ดวงตาของเซี่ยฉุ่ยเหมย์ก็เบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
วันละสิบห้าหยวน?!
ถ้าอย่างนั้นเดือนหนึ่งจะได้เท่าไหร่กันนะ?
เธอนับนิ้วอยู่ครู่หนึ่ง ยิ่งนับก็ยิ่งใจหวิว จนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
“พี่หยวน ไม่...ไม่ได้! เรื่องนี้...เรื่องนี้ใหญ่เกินไป ฉันกลัว...กลัวว่าจะทำไม่สำเร็จ ถ้าฉันทำคูปองธัญพืชกับไข่สับสน จนยอดไม่ตรงกันจะทำยังไงดี?”
เห็นเธอประหม่า เฉินหยวนก็ยื่นมือไปดีดหน้าผากเธอเบา ๆ
“ยัยโง่ กลัวอะไร? ฉันแค่ให้เธอฝึกจดบัญชีไปด้วยตอนรับไข่เท่านั้นเอง”
เขาชี้ไปที่ตำราเรียนกับกระดาษและปากกาบนโต๊ะ “ตัวอักษรที่เธอเรียนรู้มาก็ได้เอามาใช้พอดี ฝึกบ่อย ๆ เดี๋ยวก็คล่องเอง!”
เซี่ยฉุ่ยเหมย์กัดริมฝีปากอย่างหวาดหวั่น มองเฉินหยวน แล้วหันไปมองตำราเรียนกับกระดาษและปากกาบนโต๊ะ
ลึก ๆ ในใจเธอก็แอบคาดหวังอยู่เหมือนกัน
อย่างไรเสีย เฉินหยวนก็ไม่ได้มองเธอเป็นแค่ของประดับ แม้แต่ธุรกิจสำคัญขนาดนี้ เขายังกล้าให้เธอช่วย!
แต่เธอก็กลัวว่าจะทำพลาด ทำให้ความไว้ใจที่เฉินหยวนมีให้ต้องสูญเปล่า...
เซี่ยฉุ่ยเหมย์มองเขาอย่างมีความหวัง แล้วถามเสียงเบา “พี่หยวน...ฉันทำได้จริง ๆ เหรอ?”
เฉินหยวนพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ฉันบอกว่าเธอทำได้ เธอก็ทำได้ พรุ่งนี้เช้าจะมีคนหิ้วไข่มาถึงบ้านแล้ว ถึงตอนนั้นฉันจะคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ ไม่มีปัญหาแน่นอน!”
ได้ยินเฉินหยวนพูดแบบนั้น เซี่ยฉุ่ยเหมย์ก็สูดหายใจลึก ๆ แล้วพยักหน้าแรง ๆ
“ตกลง! ฉันจะตั้งใจทำให้ดีที่สุด ไม่ทำให้พี่หยวนต้องขายหน้า!”