หลังจากลากหมีดำไปไว้ที่ลานหลังบ้านแล้ว บริเวณหน้าโรงแรมเหอผิงก็กลับมาเงียบสงบในที่สุด
ที่ลานหลังบ้าน หวังฟู่กุ้ยเดินวนรอบรถเข็นลากหนูอยู่หลายรอบ ยิ่งดูก็ยิ่งตื่นเต้น
หมีดำตัวนี้ดูแล้วน่าจะหนักราวสี่ถึงห้าร้อยชั่ง หนังกับเนื้อยังอยู่ในสภาพดีมาก โดยเฉพาะหนังหมีผืนนั้น!
หนังหมีเป็นมันเงาเรียบลื่น หาขนเส้นอื่นปนแม้แต่เส้นเดียวก็ไม่เจอ ถ้าจัดการให้ดีคงขายได้ราคาไม่น้อยเลย!
ชื่นชมอยู่พักใหญ่ หวังฟู่กุ้ยถึงตบต้นขาตัวเอง แล้วหันไปมองเฉินหยวนอย่างตื่นเต้น
“น้องชาย! ที่น้องลากหมีดำตัวนี้มาหาพี่ แสดงว่าเชื่อใจพี่ใช่ไหม พี่ไม่คิดเล่นตุกติกกับน้องหรอก”
หวังฟู่กุ้ยพูดพลางนับนิ้วคำนวณทันที
หนังหมีผืนนี้อย่างน้อยก็มีราคาหลายร้อยหยวน ส่วนอุ้งเท้าหมีก็ล้ำค่ามาก ยิ่งถุงน้ำดีหมีด้วยแล้ว ถือเป็นของหายากในหมู่สมุนไพรเลย!
“หนังหมีดำผืนนี้ ก่อนหน้านี้พี่ติดประกาศรับซื้อไว้แปดร้อยหยวน พอบวกกับของมีค่าบนตัวหมีดำแล้ว พี่ให้เพิ่มอีกหนึ่งพัน รวมเป็นหนึ่งพันแปดร้อยหยวน ว่าไง?”
เฉินหยวนพยักหน้า
ราคานี้ใกล้เคียงกับที่เขาคาดไว้มาก
ตามปกติแล้ว หนังหมีดำไม่ได้มีราคาสูงขนาดนี้ ที่ได้ราคาดีก็เพราะประกาศที่หวังฟู่กุ้ยติดไว้ในตลาดมืดเป็นหลัก
หมีดำทั้งตัวรวมกับหนัง ขายได้สักพันหยวนกว่า ๆ ก็นับว่าดีแล้ว
หวังฟู่กุ้ยเตรียมเงินไว้เรียบร้อย กลัวเฉินหยวนจะเปลี่ยนใจ จึงยัดธนบัตรปึกหนาใส่มือเขาทันที
นี่เพิ่งผ่านไปนานแค่ไหน เฉินหยวนก็ขยับฐานะจากชายที่คอยช่วยเหลือดูแลครอบครัวของคนอื่นจนถูกดูแคลน กลายเป็นครอบครัวพันหยวนไปแล้ว?!
ยุคนี้ คนงานโรงงานของรัฐได้เงินเดือนปีหนึ่งมากสุดก็แค่สี่ถึงห้าร้อยหยวนเท่านั้น
เงินพันกว่าหยวนในมือเขา หากเป็นครอบครัวธรรมดา ต่อให้ไม่ทำอะไรเลย ก็ยังใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจไปอีกสามสี่ปี!