“ปัง!”
หลังเสียงปืนดังขึ้น หมูป่าตัวสุดท้ายก็ล้มลงทันที
“น้องชายเฉินหยวน วันนี้พี่ได้เห็นกับตาแล้ว ฝีมือยิงปืนของนายนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ!”
ซุนเต๋อฝู่หอบหายใจพลางนับสัตว์ที่อยู่บนพื้น ยิ่งนับดวงตาก็ยิ่งเบิกกว้าง
หลังจากทุกคนไล่ตามฝูงหมูป่าที่หลิวเหวินผิงพบเจอ เฉินหยวนก็ยังยิงนัดเดียวล้มหนึ่งตัวเหมือนเดิม ไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้ลงมือเลย!
เมื่อเห็นสัตว์กองอยู่เต็มพื้นตรงหน้า หูเจียหวังก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
“ให้ตายเถอะ! ที่นี่มีหมูป่าสิบกว่าตัว กวางโรเจ็ดตัว ยังมีนกฟีหลงกับไก่ป่าอีก เนื้อพวกนี้รวมกันจะได้สักเท่าไรกันนะ!”
หลิวเหวินผิงตบอกอย่างภาคภูมิใจ “ฉันบอกแล้วไง? ตามน้องชายเฉินหยวนไป จะต้องกลัวอะไรอีกว่าจะล่าสัตว์ไม่ได้!”
เฉินหยวนไม่ได้คุยเล่นกับพวกเขา แต่ก้มหน้าคำนวณเงียบ ๆ
หมูป่าสิบกว่าตัวน่าจะได้เนื้อหกร้อยกว่าจินแน่ ๆ กวางโรเจ็ดตัวก็ได้ห้าร้อยจินสบาย ๆ บวกกับนกฟีหลงและไก่ป่าพวกนี้อีก...
การออกล่าครั้งนี้ ภารกิจตามรายการจัดซื้อก็แทบจะสำเร็จครบแล้ว!
“ฟ้าเริ่มมืดแล้ว รีบจัดการของให้เรียบร้อย เตรียมลงเขากันเถอะ!” เฉินหยวนสั่ง
ทุกคนพยักหน้ารับคำ
พวกเขาแบ่งกันลงมือ ใช้แคร่ขนสัตว์ทั้งหมดลงไปที่เชิงเขา
ทุกคนจัดการชำแหละเนื้ออย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะยกขึ้นไปใส่กระบะรถจี๋ฟังคันเก่า
ขณะที่กำลังวุ่นวายกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงกรอบแกรบดังมาจากพุ่มไม้ข้าง ๆ!
“ใครน่ะ?!”
เฉินหยวนตอบสนองเร็วที่สุด เขาคว้าปืนเล็กยาวกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ขึ้นมาทันที แล้วเล็งปากกระบอกปืนไปยังพุ่มไม้นั้น!
โจวเม่าไฉ่กับคนอื่น ๆ ต่างยกปืนขึ้นเตรียมพร้อม ราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ
ในป่าลึกเช่นนี้ ใครจะไปรู้ว่าหลังพุ่มไม้นั่นเป็นคนหรือสัตว์?
ขณะที่ทุกคนกำลังตึงเครียดจนพร้อมปะทะ วินาทีถัดมา เงาร่างที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัวก็แหวกพุ่มไม้มุดออกมา!