แม่บ้านไป๋หันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว แล้วพึมพำว่า
“วันมงคลของลูกชายฉันแท้ ๆ ใครเอารถมาจอดหน้าบ้านฉันเนี่ย?!”
ฉวยโอกาสนี้ เซี่ยฉุ่ยเหมย์ตะโกนสุดเสียงอย่างสุดชีวิต
“พี่หยวน! พี่หยวน ฉันอยู่นี่! ช่วยด้วย!”
เสียงตะโกนของเธอดังสนั่น ถึงกับทะลุผนังส่งมาถึงลานบ้าน!
เฉินหยวนเหยียบเบรกจนมิด รถยังไม่ทันจอดสนิท เขาก็เปิดประตูรถกระโดดลงมาแล้ว!
ทันทีที่ลงจากรถ เขาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเซี่ยฉุ่ยเหมย์
เมื่อเห็นตัวอักษรคำว่าคู่บ่าวสาวที่ติดอยู่บนกำแพงบ้านไป๋ สีหน้าของเขาก็มืดครึ้มลง
“คนบ้านไป๋อยู่ไหน?! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”
เหลียงหงลี่ได้ยินเสียงก็หันขวับ พอเห็นเขาก็เหมือนเห็นยมทูต รีบไปขวางตรงประตูทันที
“ไอ้แซ่เฉิน! แกจะทำอะไร?!”
เฉินหยวนถลึงตามองเธอ ก่อนพูดเสียงเข้มว่า “คืนฉุ่ยเหมย์มาให้ฉัน!”
“เหลวไหล! นี่ลูกสาวฉัน ฉันจะแต่งเธอให้ใครก็ได้ แกไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!” เหลียงหงลี่ถ่มน้ำลายใส่เขา
เซี่ยลี่กั๋วกับเซี่ยตงหนานยืนอยู่ด้านหลังเหลียงหงลี่ ส่วนคนชราบ้านไป๋ทั้งสองก็ขวางอยู่ตรงประตู
เฉินหยวนมองกลุ่มคนที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้า แล้วแค่นเสียงเย็นชา
“หลีกไป!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น เซี่ยลี่กั๋วก็ชี้หน้าเขาพลางด่าว่า
“นี่บ้านไป๋นะ แกกล้าทำเรื่องบ้า ๆ หรือไง?!”
เมื่อเห็นเซี่ยลี่กั๋วเข้ามาขวาง เฉินหยวนก็ไม่คิดจะออมมืออีกต่อไป
เขาไม่รู้ว่าเซี่ยฉุ่ยเหมย์เป็นอย่างไรบ้าง ต้องช่วยเธอออกมาให้ได้เดี๋ยวนี้!
เฉินหยวนคว้านิ้วของอีกฝ่ายไว้ กดข้อมือลงอย่างแรง ก่อนหักนิ้วนั้นด้วยกำลังมหาศาล!
เซี่ยลี่กั๋วร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดทันที
“ลี่กั๋ว!” เหลียงหงลี่ตะโกนลั่น แล้วพุ่งเข้าใส่เฉินหยวน
“ไอ้แซ่เฉิน ฉันจะสู้กับแกให้ตายไปข้าง!”
เฉินหยวนปรายตามองเธอ คว้าคอเสื้อไว้แล้วเหวี่ยงไปด้านข้างอย่างแรง!
เหลียงหงลี่ร้องโอดโอย ก่อนถูกเหวี่ยงกระแทกพื้นอย่างแรง!