ที่โรงพยาบาลอำเภอ
หลิวอวิ๋นพิงม้านั่งยาว ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ
เพื่อดูแลปู่จ้าวกับจ้าวเมิ่งหยา เธอไม่ได้นอนเลยทั้งคืน จึงเหนื่อยล้าเต็มที
เมื่อเห็นเฉินหยวนกับเซี่ยฉุ่ยเหมย์เดินเข้ามา หลิวอวิ๋นก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา น้ำตาพรั่งพรูลงมาทันที
“เฉินหยวน... พวกคุณ...”
เฉินหยวนส่ายหน้าเบา ๆ “พวกเราไม่เป็นไร คุณลำบากแล้ว”
เซี่ยฉุ่ยเหมย์เห็นท่าทางซูบเซียวของหลิวอวิ๋น ก็อดแสบจมูกขึ้นมาไม่ได้
“พี่อวิ๋น... ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอพี่อีกแล้ว!”
หลิวอวิ๋นคว้ามือเธอไว้ แล้วสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า
เมื่อเห็นว่าเซี่ยฉุ่ยเหมย์มีรอยฟกช้ำแค่ตรงข้อมือ ส่วนอื่นไม่ได้เป็นอะไรมาก หลิวอวิ๋นก็โล่งใจขึ้นทันที
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว! ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!”
“ปู่จ้าวกับเมิ่งหยาเป็นยังไงบ้าง พวกเขาไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หลิวอวิ๋นเช็ดน้ำตา “หมอบอกว่าเมิ่งหยาได้รับการกระทบกระเทือนทางสมอง ต้องนอนสังเกตอาการที่โรงพยาบาลอีกสองสามวัน ส่วนปู่จ้าวคราวนี้บาดเจ็บถึงกระดูกและเส้นเอ็น ต้องพักฟื้นให้ดีสักระยะ”
เฉินหยวนพยักหน้า “ดีเลย ถือโอกาสครั้งนี้รักษาขาของปู่จ้าวไปด้วย”
เขาตัดสินใจแล้วว่าจะรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลของทั้งสองคนทั้งหมด
ปู่จ้าวไม่ยอมเสียเงินรักษาขา คราวนี้เขาจะจ่ายให้รักษาจนหายขาด!
เฉินหยวนผลักประตูห้องพักฟื้นเข้าไป
เขาเห็นจ้าวเมิ่งหยานอนอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าซีดเผือด ก้อนบวมบนหน้าผากยุบลงไปบ้างแล้ว
ปู่จ้าวนอนอยู่บนเตียงข้าง ๆ พอได้ยินว่ามีคนเข้ามา ก็ฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
“เฉิน... เฉินหยวน... หนูฉุ่ยเหมย์กลับมาแล้วเหรอ?”
“กลับมาแล้วครับ” เฉินหยวนพาเซี่ยฉุ่ยเหมย์ไปที่ข้างเตียง
“ปู่จ้าว วางใจเถอะค่ะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว” เซี่ยฉุ่ยเหมย์ฝืนยิ้มออกมา
เมื่อเห็นคนแก่บาดเจ็บเพราะตัวเอง เธอก็รู้สึกไม่สบายใจ
เมื่อเห็นเซี่ยฉุ่ยเหมย์ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัย ปู่จ้าวจึงค่อยถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
ในตอนนั้นเอง จ้าวเมิ่งหยาบนเตียงก็ขยับตัวขึ้นมาเล็กน้อย