ปากอันใหญ่โตของหมีดำอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว!
ขาของหลิวเหวินผิงอ่อนยวบลงทันที!
เขายกปืนขึ้น แต่กลับลืมเหนี่ยวไก ได้แต่มองสัตว์ร่างมหึมาพุ่งเข้าหาตัวเองตาค้าง
ในช่วงเวลาเป็นตายนั้นเอง เฉินหยวนก็ขยับ!
เขาตัดสินใจพุ่งออกจากร่องแคบ ยกปืนล่าสัตว์ขึ้นเล็งท้ายทอยของหมีดำตัวนั้น
“ปัง!”
หลังเสียงปืนดังขึ้น หมีดำถูกแรงกระแทกมหาศาลซัดจนเซ เมื่อรวมกับขาขวาที่พิการอยู่ก่อนแล้ว มันจึงโซเซล้มลงกับพื้น
ท้ายทอยของมันมีเลือดสาดกระเซ็น!
หลิวเหวินผิงที่เห็นภาพนั้นพลันได้สติ รีบกลิ้งไปด้านข้าง หลบการโจมตีของหมีดำได้อย่างหวุดหวิด
เขารู้สึกเหมือนรอดตายมาได้อย่างฉิวเฉียด เพิ่งตอนนี้เองที่รู้ว่าหลังของตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น!
“พี่หลิว! เป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นอะไรใช่ไหม!”
หลิวเหวินผิงสะบัดหิมะที่เกาะอยู่บนหัว แล้วตะโกนตอบว่า “ฉันไม่เป็นไร!”
เฉินหยวนถอนหายใจโล่งอก
เขาหันไปมองหมีดำตัวใหญ่ ใจพลันหนักอึ้ง
“สัตว์ตัวนี้หนังหนาเนื้อทนจริง ๆ ยิงไปนัดหนึ่งยังไม่ตายอีก!”
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะหมีดำเป็นสัตว์ที่ทนทานต่อการโจมตีอยู่แล้ว อีกส่วนเป็นเพราะปืนล่าสัตว์ในมือเฉินหยวนเป็นปืนทำเอง พลังทำลายจึงไม่สูงนัก
เมื่อครู่เขาเห็นชัดว่ากระสุนฝังเข้าไปในท้ายทอยของหมีดำ แต่ไม่ได้ทะลุออกไป!
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่หมีดำจะล้มลง มันยังแสดงท่าทีเหมือนจะหันกลับมามองหน้าคนยิงให้ชัด ราวกับจะจำไว้แล้วลุกขึ้นมาแก้แค้นทีหลัง...
เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ!
หลังผ่านไปเพียงไม่กี่ลมหายใจ หมีดำตัวนั้นก็โซเซลุกขึ้นมาอีกครั้ง แล้วหันมามองเฉินหยวน!
“ถ้าจะยิงก็เล็งให้ดีก่อนค่อยยิง หนังของไอ้ตัวนี้มีราคาไม่น้อยนะ!”
เฉินหยวนบรรจุกระสุนพลางตะโกนบอก
หลิวเหวินผิงได้ยินแล้วใจสั่น