ขณะที่ทุกคนยังมองซากหมีดำหลังเฉินหยวนอย่างไม่อยากเชื่อ หลิวเหวินผิงก็พาจ้าวปั่นเกนมาถึงปากหมู่บ้านแล้ว
“น้องเฉิน! ผมเรียกประธานหมู่บ้านมาให้แล้ว!”
จ้าวปั่นเกนเดินมาถึงข้างเฉินหยวน พอเห็นซากหมีดำก็ถึงกับตะลึงจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“นี่... นี่พวกนายสองคนล่ามาจากบนเขาจริง ๆ เหรอ?”
เฉินหยวนพยักหน้าอย่างสงบ “ใช่ครับ พวกเราสองคนล่ามาเอง”
ได้ยินเช่นนั้น จ้าวปั่นเกนถึงได้สติ สีหน้าพลันตื่นเต้นขึ้นมา!
“ดี ดี ดี! ไอ้หนุ่มนี่ไม่เบาเลย! ฮ่า ๆ ๆ ๆ เดี๋ยวฉันไปหาคนมาช่วยหามหมีดำตัวนี้กลับหมู่บ้านเดี๋ยวนี้!”
พูดจบ จ้าวปั่นเกนก็กวาดตามองเหล่านักล่าตรงหน้า
ซุนเต๋อฝู่กับหูเจียหวังเห็นดังนั้นก็รีบโบกมือ
“เอ่อ... ผมไม่ใช่คนหมู่บ้านเค่าซานถุน ผมกลับก่อนละ!”
“ใช่ ๆ ผมก็ต้องกลับเหมือนกัน พวกคุณหามกันเองเถอะ...”
พวกเขาไม่ใช่คนหมู่บ้านเค่าซานถุน
อีกอย่าง เมื่อครู่ก็เพิ่งเยาะเย้ยเฉินหยวนไป แล้วจะยังมีหน้าอยู่ต่อได้อย่างไร?
ทั้งสองพูดพลางถอยหลัง แต่สายตายังจับจ้องหมีดำตัวนั้นไม่วาง ในใจอิจฉาจนแทบข่มไว้ไม่อยู่
“ประธานหมู่บ้าน! คุณมาพอดีเลย! ผมล่าแพะภูเขามาได้สองตัว ช่วยเรียกคนมาขนกลับไปให้หน่อยสิครับ”
ตอนนั้นเอง เสียงทุ้มกังวานก็ดังขึ้นจากนอกปากหมู่บ้าน
จะเป็นใครไปได้ ถ้าไม่ใช่โจวฉางเหมา?
โจวฉางเหมาหน้าแดงระเรื่อ บนใบหน้ามีรอยยิ้มยินดี เห็นได้ชัดว่าพอใจกับลูกแพะสองตัวที่ล่ามาได้มาก
ตามเนื้อตัวไม่มีส่วนไหนสะอาดเลย ราวกับกลิ้งคลุกโคลนมาจนมีโคลนหนาเตอะเกาะอยู่เต็มตัว ดูมอมแมมไปหมด
เห็นได้ชัดว่าเขาทุ่มแรงไปไม่น้อยกว่าจะล่าลูกแพะสองตัวนี้ได้
แทนที่จะได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีอย่างที่คิด กลับมีแต่ความเงียบงันเกินคาด!
โจวฉางเหมาเก็บสีหน้าอวดดี แล้วหันไปมองจ้าวปั่นเกนกับคนอื่น ๆ
หูเจียหวังกับซุนเต๋อฝู่เห็นได้ชัดว่าเป็นรุ่นน้อง จึงไม่กล้าสบตาโจวฉางเหมา
ส่วนจ้าวปั่นเกนนั้น สายตาของชายชราตัวเล็กไม่ได้มองโจวฉางมาเลยสักนิด กลับจ้องก้อนดำทะมึนที่อยู่หลังเฉินหยวน