เฉินหยวนกับหลิวเหวินผิงเดินเคียงบ่าไปตามทางเข้าป่า ระหว่างทางพบนักล่าหลายคนที่ตื่นแต่เช้าเข้าป่าเหมือนพวกเขา
ฝีมือตามรอยของหลิวเหวินผิงเป็นที่ประจักษ์ทั่วทั้งหมู่บ้านเค่าซานถุน แม้แต่นักล่าจากหมู่บ้านใกล้เคียงหลายแห่งก็ยังเคยได้ยินชื่อเขา!
ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านเค่าซานถุน มีกลุ่มนักล่าหลายกลุ่มมารวมตัวกันก่อนแล้ว เพื่อรอเข้าป่าพร้อมกัน
แต่คนกลุ่มนี้ต่างก็มีจุดประสงค์ร่วมกันอย่างหนึ่ง นั่นคือมาหาหลิวเหวินผิงแห่งหมู่บ้านเค่าซานถุน!
“โห ซุนเต๋อฝู่? นายก็มาหาหลิวเหวินผิงเหมือนกันเหรอ?” นักล่าร่างใหญ่กำยำคนหนึ่งหัวเราะเยาะ
“ทำไมล่ะ นายหูเจียหวังมาหาได้ แต่ฉันมาหาไม่ได้หรือไง?”
ซุนเต๋อฝู่เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์
สองคนนี้เคยทะเลาะกันเรื่องเหยื่อบนภูเขาเมื่อหลายปีก่อน ความขัดแย้งยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้ ต่างฝ่ายต่างไม่ชอบหน้ากัน
หูเจียหวังไม่สนใจเขาอีก อากาศดีแบบนี้ เรื่องสำคัญที่สุดคือขึ้นเขา ยิ่งไปกว่านั้น คราวนี้เขามาเพื่อเชิญหลิวเหวินผิงไปเข้าป่าด้วยกัน ไม่ได้มาเถียงกับอีกฝ่าย
ในตอนนั้นเอง หลิวเหวินผิงก็เดินออกมาจากหมู่บ้านพร้อมกับเฉินหยวน
หูเจียหวังกับพวกยังไม่ทันเดินเข้าไปหา ก็มีชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์เดินมาจากด้านข้างเสียก่อน
“เหวินผิง ฉันกำลังจะไปหานายพอดี มาได้จังหวะเลย วันนี้ฉันเตรียมขึ้นเขาไปล่าสัตว์ จะไปกับฉันไหม? ฝีมือของลุงโจวอย่างฉัน ทุกคนในหมู่บ้านก็เห็นกันอยู่แล้ว!”
หลิวเหวินผิงมองชายสวมเสื้อคลุมหนังสัตว์ที่อยู่ตรงหน้า
ชายวัยกลางคนผู้นี้ชื่อโจวฉางเหมา เป็นนักล่าชื่อดังของหมู่บ้านเค่าซานถุน
เขาไม่เหมือนหวังโก่วตั้นคนนั้น เพราะเป็นคนมีฝีมือจริง ๆ
“พี่โจว คราวนี้คงไม่ได้แล้วครับ ผมนัดกับพี่เฉินไว้แล้ว...” หลิวเหวินผิงตอบอย่างเกรงใจ