ตอนนี้ฟู่อี้เฉินก็อยู่ที่โรงพยาบาลเช่นกัน
หลัวชูมองเขาด้วยสีหน้าเป็นกังวล “อี้เฉิน เกิดอะไรขึ้น ใครทำร้ายนายเหรอ?”
ฟู่อี้เฉินกระแอมเบา ๆ “ไม่เป็นไร”
เขาพอเดาได้แล้วว่าเฮ่อหวยชวนลงมือกับเขา คงเป็นเพราะเขาเตะเด็กผู้หญิงคนนั้นไปทีหนึ่ง
ตอนนั้นเขาวู่วามเกินไปจริง ๆ
เขายอมรับว่าตัวเองสมควรถูกซ้อมแล้ว
เมื่อเขาไม่ยอมพูด หลัวชูก็ไม่สะดวกจะซักต่อ เธอจึงให้คนไปขอภาพจากกล้องวงจรปิดในโรงจอดรถใต้ดิน พอเห็นว่าคนที่ทำร้ายเขาคือเฮ่อหวยชวน และนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในร้านดอกไม้วันนี้ เธอก็เข้าใจทุกอย่างทันที
กำปั้นของเธอกำแน่น
ไม่นานฟู่หลิงก็มาถึง เธอฟุบอยู่ข้างเตียง มองฟู่อี้เฉินพลางร้องไห้
เขาเอ่ยขึ้นว่า “หลิงหลิง ระวังแผลบนตัวด้วยนะ อย่าทำให้มันปริอีกล่ะ”
ฟู่อี้เฉินหันไปมอง ก็เห็นมือของฟู่หลิงที่พันผ้าไว้ ความรู้สึกผิดในใจพลันเบาบางลงไปไม่น้อย
ไม่ว่ายังไง เด็กผู้หญิงคนนั้นก็เป็นฝ่ายลงมือก่อน จะโทษเขาก็ไม่ได้
ถ้าเฮ่อหวยชวนรู้ว่าเขาคิดแบบนี้ คงอยากหักซี่โครงเขาเพิ่มอีกซี่
ถึงจะไม่รู้เรื่องนี้ เฮ่อหวยชวนก็เสียใจแล้วว่าตอนนั้นลงมือเบาเกินไป
ซุ่ยซุ่ยพักรักษาตัวในโรงพยาบาลอยู่หนึ่งสัปดาห์กว่าจะได้กลับบ้าน ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เดิมก็แทบไม่มีเนื้ออยู่แล้วซูบลงอย่างเห็นได้ชัด เด็กน้อยดูหงอยเหงา ไม่มีเรี่ยวแรงเอาเสียเลย
เฮ่อหวยชวนอุ้มเธอด้วยแขนข้างเดียว ส่วนคุณนายเฒ่าเฮ่อกับคุณปู่เฮ่อถือข้าวของเดินตามอยู่ข้าง ๆ