เฮ่อหวยชวนเพิ่งมาถึงก็เห็นภาพตรงหน้า สมองของเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปประคองซุ่ยซุ่ยให้ลุกขึ้น
เมื่อเห็นรอยรองเท้าตรงกลางอกของเธอ เขาเม้มปากแน่นแล้วต่อยฟู่ อี้เฉินเข้าเต็มหมัด
ฟู่ อี้เฉินไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะลงมือกะทันหัน พอตั้งสติได้ก็สวนหมัดกลับไป
ชายสองคนในชุดสูทเข้าต่อสู้กันตรงนั้น
ซุ่ยซุ่ยนอนคว่ำอยู่กับพื้น ร้องไห้จนสะอึกสะอื้น «แม่จ๋า แม่จ๋า...»
เฮ่อหวยชวนต่อยฟู่ อี้เฉินอย่างแรงจนอีกฝ่ายล้มลงกับพื้น
เขาจ้องอีกฝ่ายอย่างเย็นชา «ฟู่ อี้เฉิน ไอ้เดรัจฉาน!»
รู้ไหมว่าคนที่แกเตะเป็นใคร รู้ไหมว่าสิ่งที่แกเหยียบย่ำคืออะไร นั่นคือลูกสาวแท้ ๆ ของเขา และเป็นอัฐิของหลัวซู!
แกยังมีความเป็นคนอยู่บ้างไหม!
ฟู่ อี้เฉินได้ยินคำพูดนั้นก็ชะงักไป ก่อนจะมองไปทางซุ่ยซุ่ยโดยไม่รู้ตัว สายตาเลื่อนไปหยุดที่ผงสีขาวบนพื้น
นั่นคือ...
รูม่านตาของเขาหดเล็กลง หัวใจเหมือนถูกใครกระชากอย่างแรง
เจ็บเหลือเกิน
ตอนนั้นเอง ฟู่หลิงก็ร้องไห้เสียงดังกว่าเดิม «พ่อ! กล้าดียังไงมาต่อยพ่อฉัน รู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร!»
«หุบปาก» เฮ่อหวยชวนหันขวับไปมองเธอ «ถ้าพูดอีกคำเดียว ฉันจะตัดลิ้นเธอ!»
เขานึกเสียใจขึ้นมา รับโทรศัพท์อะไรตอนนั้นกัน เขาควรมากับซุ่ยซุ่ยตั้งแต่แรก
ถ้าเขาอยู่ด้วย เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น
ลมพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ
เขาไม่มีเวลาไปต่อปากต่อคำกับพวกนั้น จึงถอดเสื้อคลุมออกบังลม แล้วช่วยซุ่ยซุ่ยเก็บอัฐิบนพื้น
น้ำตาของซุ่ยซุ่ยหยดลงทีละหยด ตกใส่อัฐิ เธอรีบเช็ดน้ำตา ไม่อยากทำให้หลัวซูเปื้อน แต่ยิ่งเช็ด น้ำตากลับยิ่งไหลมากกว่าเดิม