สุดท้าย ทั้งสองก็ยอมพูดความจริงออกมา
คุณนายเฒ่าเฮ่อฟังแล้วโกรธจนตาแดงก่ำ ก่อนจะตวาดว่า “พวกแกอยู่ข้างนอกนั่นแหละ ห้ามกลับมา!”
คุณนายเฒ่าเฮ่อกลับเข้าห้อง กอดซุ่ยซุ่ยไว้แน่น แล้วตรวจดูรอยแผลจากความหนาวบนตัวเธออีกครั้ง ความเจ็บปวดใจทำให้น้ำตาไหลไม่หยุด
แค่คิดว่าเกือบจะเสียเธอไป ก็รู้สึกเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว
ซุ่ยซุ่ยใช้มือน้อย ๆ เช็ดหน้าให้เธอ แล้วพูดเสียงนุ่มนิ่มว่า “คุณย่าไม่ร้องไห้นะ หนูไม่เป็นไรแล้วนี่นา”
คุณนายเฒ่าเฮ่อลูบแก้มน้อย ๆ ของเธอ “เด็กดี ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีกนะ จิ่งสิงสำคัญ หนูก็สำคัญเหมือนกัน”
ซุ่ยซุ่ยพยักหน้าหงึก ๆ อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปกอดเธอ แล้วซุกหัวน้อย ๆ กับอกของคุณย่า
เธอดีใจจัง คุณย่ากำลังเป็นห่วงเธออยู่
เมื่อแน่ใจว่าร่างกายของเธอไม่มีปัญหาอะไร คุณนายเฒ่าเฮ่อถึงได้โล่งใจ พาเธอลงไปชั้นล่าง
พอเห็นเฮ่อหวยชวนกับเฮ่อจิ่งสิงถูกขังอยู่นอกประตู ซุ่ยซุ่ยก็เขย่ามือคุณนายเฒ่าเฮ่อ แล้วช่วยพูดให้พวกเขาว่า “คุณย่าคะ ให้คุณพ่อกับคุณอาเข้ามาเถอะค่ะ คุณอาเพิ่งผ่าตัดเสร็จ ถ้าหนาวจนเป็นหวัดขึ้นมาจะลำบากนะคะ”
เขาใส่เสื้อผ้าหนาออกจะตาย หนาวแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก
แม้จะคิดอย่างนั้น แต่คุณนายเฒ่าเฮ่อก็ยังพยักหน้า ซุ่ยซุ่ยรีบวิ่งไปเปิดประตูอย่างดีใจทันที
“คุณพ่อ คุณอา รีบเข้ามาเร็วค่ะ”
คุณนายเฒ่าเฮ่อยังคงทำหน้าไม่รับแขกใส่พวกเขา
โตกันขนาดนี้แล้ว ยังดูแลซุ่ยซุ่ยให้ดีไม่ได้ จะเลี้ยงไว้ทำไมกัน