ซุ่ยซุ่ยแกล้งหันไปทางแปลงสมุนไพร “อ๊ะ! อาจารย์เรียกหนูแล้วค่ะ”
พูดจบเธอก็ทำท่าจะวิ่งหนี
เฮ่อหวยชวนหัวเราะเย็น ๆ ก่อนจะใช้มือข้างเดียวหิ้วเธอขึ้นมาอุ้ม “วันนี้ถ้าไม่อธิบายให้ฉันฟัง ก็อย่าหวังว่าจะหนีไปได้”
ซุ่ยซุ่ยมองเขาอย่างระมัดระวัง มือเล็กทั้งสองข้างบีบเข้าหากัน พูดเสียงอ่อยว่า “ดอกซุ่ยซุ่ยที่ให้คุณอาเป็นอีกดอกนะคะ ไม่เหมือนกับดอกของคุณพ่อเลย”
ดอกซุ่ยซุ่ยก็ไม่ได้บานวันเดียวกันสักหน่อย
คิดแบบนี้แล้ว ซุ่ยซุ่ยก็กลับมามั่นใจอีกครั้ง
เก่งจริง ๆ อายุยังน้อยก็รู้จักใช้ตรรกะวิบัติเสียแล้ว
เฮ่อหวยชวนแค่นเสียง “งั้นต่อไปหนูยังคิดจะเอาดอกซุ่ยซุ่ยไปให้คนอื่นอีกหรือเปล่า?”
ซุ่ยซุ่ยรีบส่ายหน้า “ไม่ให้ค่ะ ไม่ให้แล้ว ให้แค่พวกคุณเท่านั้น”
ยกเว้นคุณปู่คุณย่า คุณลุงใหญ่คุณป้าสะใภ้ใหญ่ คุณลุงรองคุณป้าสะใภ้รอง แล้วก็พวกพี่ชาย
พวกเขาไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย
ซุ่ยซุ่ยแอบเสริมในใจ
เธอเบิกตากลมโต มองเฮ่อหวยชวนด้วยสีหน้าไร้เดียงสา จากนั้นก็ประคองใบหน้าเขาไว้แล้วจุ๊บดังจุ๊บ แก้มน้อยแนบแก้มเขา ถูไถเบา ๆ ออดอ้อนเสียงนุ่ม
“คุณพ่ออย่าโกรธเลยนะคะ คุณอาป่วยอยู่ เราต้องดีกับเขาหน่อยค่ะ”
ก็ได้
เฮ่อหวยชวนถูกอ้อนจนหายโกรธ
“งั้นให้ดอกซุ่ยซุ่ยกับฉันอีกดอกสิ”
ซุ่ยซุ่ยรีบเอามือเล็ก ๆ รองแก้ม ยิ้มกว้างให้เขา “ให้คุณพ่อค่ะ”
เฮ่อหวยชวนคลายหัวคิ้ว เขามีสองดอกแล้ว ยังไงเขาก็ชนะ
เห็นในที่สุดเขาก็ยิ้มออก ซุ่ยซุ่ยก็แอบแลบลิ้น พลางบ่นในใจว่าคุณพ่อเด็กจังเลย ทำไมถึงเด็กกว่าพวกเด็ก ๆ อีกนะ