“ขอโทษนะ” จู่ ๆ เฮ่อจิ่งสิงก็เอ่ยขึ้น
ซุ่ยซุ่ยเงยหน้ากลม ๆ ขึ้น มองเขาอย่างงุนงง “อาเล็กขอโทษหนูทำไมเหรอ?”
เฮ่อจิ่งสิงสบตาเธอตรง ๆ แล้วเอ่ยขอโทษอย่างจริงจัง “ก่อนหน้านี้อาพูดไม่ดี ทำให้หนูเสียใจ ขอโทษนะ”
พูดตามตรง ตอนแรกที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้น ซุ่ยซุ่ยเสียใจมากจริง ๆ ทั้งยังรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง ถึงขั้นตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าวันนี้จะไม่คุยกับอาเล็กเลย
ทั้งวันเชียวนะ นานมากเลยล่ะ
แต่พอได้ยินเขาขอโทษ เธอก็ตัดสินใจยกโทษให้เขาอย่างใจกว้าง
“ไม่เป็นไรค่า”
เธอยื่นโสมแก่ให้เขา “อาเล็กรีบหายไว ๆ นะ”
เฮ่อจิ่งสิงมองเธอเงียบ ๆ ก่อนพยักหน้าช้า ๆ อย่างจริงจัง “อาจะหายให้ได้”
เขาจะไม่ทำให้น้ำใจของเธอต้องสูญเปล่า
นับจากวันนั้น ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ในใจเฮ่อจิ่งสิงก็ถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มที่ เขาให้ความร่วมมือในการรักษามากขึ้นกว่าเดิม
คุณหมอไป๋เห็นความเปลี่ยนแปลงของเขา ก็พยักหน้าอย่างพอใจ
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา แผนการรักษาของเขาไม่ได้ผิดพลาด เพียงแต่เฮ่อจิ่งสิงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ไร้ซึ่งความหวัง ผลการรักษาจึงลดลงไปมาก
ตอนนี้เขาอยากหายดี ความก้าวหน้าจึงรวดเร็วราวกับวันเดียวเท่ากับพันวัน
เฮ่อจิ่งสิงลูบขา จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
เขาลูบขาอย่างไม่อยากเชื่อ “ผมรู้สึกได้แล้ว!”
คุณหมอไป๋เหลือบมองเขา “ฮึ ถ้ายอมให้ความร่วมมือตั้งแต่แรก เรื่องพวกนี้จะเกิดขึ้นได้ยังไง”
นาน ๆ ทีเฮ่อจิ่งสิงจะไม่เถียงกลับ ถ้าตอนที่ได้เจอซุ่ยซุ่ย ขาของเขาหายดีแล้ว เด็กน้อยก็คงไม่ต้องเสี่ยงขึ้นเขาไปหาโสมให้เขา