ซุ่ยซุ่ยงัวเงียลุกจากเตียง แล้วเดินตามทิศทางที่โม่หลานชี้ไปจนถึงห้องหนึ่งบนชั้นล่าง
เธอยื่นหัวเล็ก ๆ เข้าไปดู เห็นว่าข้างในมืดสนิท
เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างระมัดระวัง แล้วก็เห็นใครคนหนึ่งนอนอยู่ ผิวขาวมาก ใบหน้าหล่อเหลาประณีต ดูดีราวกับไม่ใช่คนจริง ๆ แต่ที่ข้อมือกลับมีแผลถูกมีดบาดลึก เลือดไหลออกมาจากแผล
เหมือนศพของหลัวซูไม่มีผิด
ซุ่ยซุ่ยมองเขา รูม่านตาหดเล็กลง น้ำตาร่วงเผาะทันที
เฮ่อจิ่งสิงเพิ่งจัดฉากอาชญากรรมให้สมบูรณ์แบบเสร็จ แถมยังหาท่าตายที่ดูงดงามที่สุด เตรียมตัวตายอย่างสงบอยู่แล้ว จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงสะอื้น
เขาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ก่อนก้มลงมอง แล้วก็เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ
“เธอเป็นใคร?”
ซุ่ยซุ่ยมองเขาด้วยดวงตานองน้ำตา แล้วก็ร้องไห้โฮออกมา “แม่ อย่าตายนะ!”
เฮ่อจิ่งสิง “……”
ใบหน้าหล่อเหลาของเขามืดครึ้มลงอย่างหงุดหงิด ก่อนจะกดกริ่งเรียกคนที่อยู่ข้างอ่างอาบน้ำ
ไม่นานคนตระกูลเฮ่อก็พากันตื่น กรูเข้ามาในห้องจนแน่น เฮ่อหวยชวนก้าวยาว ๆ เข้าไปอุ้มเขาออกจากอ่างอาบน้ำ
คุณนายเฒ่าเฮ่อเห็นแผลที่ข้อมือของเขาแล้วแทบเป็นลม
คนอื่น ๆ ต่างก็สีหน้าเคร่งเครียด ขมวดคิ้วแน่น
ส่วนเฮ่อจิ่งสิงขมวดคิ้วยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก
เขาก้มมองเด็กหญิงตัวน้อยที่กอดเขาแน่นราวกับปลาหมึกยักษ์ กัดฟันพูดว่า “เด็กบ้านไหนเนี่ย?”
“บ้านฉันเอง” เฮ่อหวยชวนพิงอยู่ข้างหน้าต่าง “แนะนำให้รู้จัก นี่ลูกสาวฉัน หลานสาวนาย เจอกันครั้งแรก อย่าลืมเตรียมของขวัญด้วย”