ราวกับมองความคิดของเธอออก โม่หลานถอนหายใจอีกครั้ง
“บังเอิญจริง ๆ ตอนที่เรื่องนี้ของเขาถูกเปิดโปง บริษัทก็ดันขาดสภาพคล่องพอดี เพราะงั้น...เธอคงเข้าใจนะ”
ซุ่ยซุ่ยไม่เข้าใจ
เธอเอาแต่พูดว่า “อาเล็กไม่มีทางทำเรื่องไม่ดีหรอก”
โม่หลานบอกว่า “นอกจากเรื่องนั้นแล้ว ยังมีนิสัยของอาเล็กเธออีกนะ”
มันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ใบไม้เรียบงามเผยแววรังเกียจออกมา “ขี้-งก-สุด-ขีด!”
ไม่ใช่แค่ชอบเงิน แต่ยังขี้เหนียว ตั้งแต่เด็กก็เห็นเงินสำคัญยิ่งกว่าชีวิต
ตอนเด็ก ๆ ช่วงตรุษจีน เพื่อให้ได้อั่งเปา เขาคำนับคนทั้งหมู่บ้านจนทั่ว ทำเอาคุณนายเฒ่าเฮ่อโมโหจนไม่อยากยอมรับเขาเป็นหลาน
พอโตขึ้นก็ขี้เหนียวจนโสดสนิทมาจนถึงทุกวันนี้ เสียดายหน้าตาที่งามราวกับปีศาจจริง ๆ
ซุ่ยซุ่ยฟังแล้วอดอุทาน “ว้าว” ไม่ได้ ดวงตาพลันเป็นประกาย
ที่แท้อาเล็กชอบเงินนี่เอง
งั้นก็จัดการง่ายแล้ว!
เดี๋ยวนะ ทำไมจู่ ๆ ถึงวิ่งไปล่ะ?
โม่หลานกำลังบ่นอย่างออกรส พอเห็นแผ่นหลังของซุ่ยซุ่ยที่เดินจากไปก็ได้แต่มองตามอย่างงุนงง
เฮ่อจิ่งสิงถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงโครมคราม
ตั้งแต่ซุ่ยซุ่ยกลับไป เขาก็นอนอยู่บนเตียงในท่าเดิม ไม่ขยับเลยสักนิด ถึงอยากขยับก็ทำไม่ได้อยู่ดี
พอได้ยินเสียงข้างนอก เขาก็หยิบโทรศัพท์มาเปิดกล้องวงจรปิดหน้าประตู แล้วเห็นซุ่ยซุ่ยกำลังลากกระสอบใบหนึ่ง ข้างในดูเหมือนจะใส่ขวดไว้ เสียงที่ได้ยินก็มาจากตรงนั้น
นอกจากขวดแล้ว เธอยังลากกล่องพัสดุมาด้วยอีกหลายใบ