หลัวหย่วนโจวฟังบทสนทนาของพวกเขาแล้วก็พอเดาเรื่องราวได้คร่าว ๆ
แววตาของเขาขยับไหวเล็กน้อย เมื่อมองเห็นแผลบนศีรษะของฟู่หลิง คิ้วก็ขมวดเข้าหากันอีกครั้ง
เขามองซุ่ยซุ่ยแล้วพูดอย่างเย้ยหยันว่า “คุณเฮ่อไปเก็บเด็กบ้านนอกที่ไหนมา ถึงได้ตีกันเหมือนผู้หญิงปากตลาดแบบนี้”
ทั้งกระชากผมทั้งหยิกคน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกนักเลงข้างถนน
พอได้ยินเช่นนั้น หูของซุ่ยซุ่ยก็ขยับ เธอรีบเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนก้มหน้าลงอีกครั้ง
เธอจำเสียงเขาได้ เขาคือลุงที่บอกให้เธอไปตาย
เธออดมองเฮ่อหวยชวนอีกครั้งไม่ได้ กลัวว่าเขาจะรังเกียจเธอเหมือนกัน
เฮ่อหวยชวนเองก็ไม่คิดว่าซุ่ยซุ่ยจะมีลูกไม้แบบนี้ เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังไม่สบายใจ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ทำได้ดีมาก”
ดวงตาซุ่ยซุ่ยเป็นประกาย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาพรวด
เฮ่อหวยชวนยื่นมือไปบีบแก้มเธอเบา ๆ อีกครั้ง “ต่อไปก็ทำแบบนี้ ใครกล้าตีเธอ ก็ตีกลับไปเลย ส่วนเรื่องที่เหลือ ฉันจัดการเอง”
ซุ่ยซุ่ยกะพริบตาปริบ ๆ แววตาที่มองเขายิ่งเป็นประกายขึ้นเรื่อย ๆ แผ่นหลังของเธอพลอยยืดตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นภาพนั้น หลัวหย่วนโจวก็รู้สึกขัดใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
เขาสรุปเอาเองว่าเป็นเพราะไม่ชอบวิธีเลี้ยงลูกของเฮ่อหวยชวน จึงแค่นหัวเราะแล้วพูดประชดว่า “คุณจะจัดการเองเหรอ? เท่าที่ฉันรู้ หุ้นตระกูลเฮ่อร่วงหนัก ความพยายามตลอดครึ่งปีสูญเปล่า เงินก็ละลายหายไปหมดแล้ว ตระกูลเฮ่อเป็นแบบนี้ คุณเฮ่อยังมีเวลามาสนใจเรื่องเด็กทะเลาะกันอีกเหรอ?”