เซียวจิ่งเหยาค่อย ๆ ปลดสายคาดเสื้อคลุมตัวนอกอย่างไม่รีบร้อน สาบเสื้อคลุมสีดำสนิทคลายออกทีละน้อย เผยให้เห็นเสื้อตัวในสีขาวนวลจันทร์
สายตาของหยุนหนีไล่ตามมือเขาลงไปทีละนิด เส้นประสาทในสมองของนางตึงเขม็งขึ้นเรื่อย ๆ
นางถอยหลังไปครึ่งก้าว จนข้อพับขาชนขอบเตียง หมดทางถอยแล้วจึงเงยหน้ามองเขา แววตาฉายความตื่นตระหนกอยู่เล็กน้อย ขนตายาวงอนสั่นระริกไม่หยุด ก่อนจะพยายามเกลี้ยกล่อมเขา “ฝะ...ฝ่าบาท เรื่องแบบนี้ต้องรู้จักยับยั้งบ้าง หากมากเกินไปจะเป็นผลเสียต่อพระวรกายนะเพคะ”
มือของเซียวจิ่งเหยาไม่ได้หยุด เขาพาดเสื้อคลุมตัวนอกไว้บนฉากกั้นอย่างลวก ๆ “เรายับยั้งชั่งใจมากแล้ว”
“หากไม่เห็นแก่ร่างกายของเจ้า เมื่อคืนเราคงไม่ปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ หรอก เจ้านั่นแหละร่างกายบอบบางเกินไป ไว้จะให้หมอหลวงมาตรวจชีพจร แล้วจัดยาบำรุงให้สักสองเทียบ”
พอได้ยินว่าเขาจะเรียกหมอหลวงมาอีก หยุนหนีก็ทั้งอับอายทั้งโมโหขึ้นมาทันที
คนผู้นี้ช่างหัวแข็งเสียจริง
นางตัดสินใจเด็ดขาด หันหลังวิ่งไปทางห้องด้านในทันที
เพิ่งวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว แขนข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านหลัง คว้าข้อมือนางไว้แน่น ก่อนจะดึงนางกลับไปทั้งตัว ร่างของนางหมุนคว้างแล้วชนเข้ากับอ้อมอกเขา
เซียวจิ่งเหยาก้มมองนาง น้ำเสียงแฝงแววตำหนิอยู่หลายส่วน “จะหนีไปไหน? เจ้าเป็นเจี๋ยอวี๋ของเรา กลางวันเรายังเห็นแก่เจ้า ไม่แตะต้องเจ้า ส่วนเมื่อคืนก็ไม่ได้ให้เจ้าปรนนิบัติเรา ไม่ใช่หรือที่เราปรนนิบัติเจ้า?”