หลังจากฟังชิวถังเล่าเรื่องในวังจนเข้าใจแล้ว หยุนหนีก็กลับมาไร้เรื่องทำอีกครั้ง
นางนั่งอยู่บนตั่งในตำหนักข้าง มองชิวถังพาชุนเถา เซี่ยเหอ และตงหลันจัดของว่างยามบ่ายขึ้นโต๊ะ ส่วนเต๋อเฉวียนกับเต๋อหลี่ยืนก้มหน้าประสานมืออยู่ใต้ระเบียงด้านนอก รอรับคำสั่งจากข้างใน
คนทั้งตำหนักหย่งอันมีอยู่หกคน ทุกคนล้อมรอบนางและพร้อมรับใช้
“เฮ้อ...” หยุนหนีหยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ถอนหายใจ “น่าเบื่อจัง...”
ชิวถังยืนอยู่ด้านหลัง คอยบีบนวดไหล่ให้นาง พอได้ยินเช่นนั้นก็ปลอบใจว่า “หากเจี๋ยอวี๋ว่างจนเบื่อ จะเย็บปักถักร้อย บรรเลงพิณ อ่านหนังสือ เล่นหมาก หรือไปเดินเล่นในสวนหลวงก็ได้เพคะ”
ฟังจบ หยุนหนีก็ยิ่งจนใจ
ในวังนี่จะน่าเบื่อขนาดไหนกันนะ ถึงกับมีเรื่องสนุกให้ทำแค่เย็บปักถักร้อย บรรเลงพิณ แล้วก็เล่นหมากทุกวัน ไม่แปลกที่หญิงสาวในละครย้อนยุคจะชิงดีชิงเด่นกันสารพัด สงสัยถ้าไม่แก่งแย่งในวังก็คงไม่มีอะไรทำสินะ อยู่ยุคปัจจุบันสบายกว่าตั้งเยอะ
นางคร่ำครวญในใจ “ระบบ ภารกิจนี้น่าเบื่อเกินไปแล้วนะ ต้องอยู่ตั้งหนึ่งปี จะให้ฉันกินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กินทุกวันหรือไง?”
【เจ้าของระบบ โลกโบราณก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่อย่างนั้นก็หาอะไรสนุก ๆ ทำเองสิ】
หยุนหนีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกวักมือเรียกชิวถังให้หยุดนวด
“ชิวถัง ไปหากระดาษแผ่นหนา ๆ มาให้ข้าหน่อย เอาแบบแข็งสักหน่อย ตัดเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมกว้างยาวเท่านี้”
นางพูดพลางยกมือกะขนาด “ตัดมาสัก 60 แผ่น แล้วก็หาแท่งถ่านเรียว ๆ มาให้ข้าสักสองสามแท่ง ข้าจะใช้”
ชิวถังไม่เข้าใจว่านางจะทำอะไร แต่เห็นนางเริ่มสนใจขึ้นมาแล้วก็รีบรับคำ ก่อนจะออกไปจัดการ
ไม่นานนัก นางก็กลับมาพร้อมชุนเถา ทั้งสองประคองกระดาษหนาที่ตัดเป็นแผ่นเรียบร้อยแล้วมาปึกหนึ่งกับแท่งถ่านที่เหลาเรียวหลายแท่ง วางไว้บนโต๊ะเล็กข้างตั่ง
หยุนหนีนั่งขัดสมาธิบนตั่ง หยิบแท่งถ่านขึ้นมาวาดลงบนกระดาษแผ่นเล็ก นางเคยเล่นเกมโต่วตี้จู่กับคนในกองถ่ายอยู่หลายครั้งในโลกที่สอง จึงยังจำกติกาได้แม่นยำ