ตำหนักฉืออาน บรรยากาศตึงเครียด
ไทเฮาเอนกายพิงตั่ง มือหมุนลูกประคำหยกเขียวเป็นสาย ดวงตาหรี่ลง สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก
แม่นมคังที่คอยรับใช้มานานยกถ้วยรังนกเข้ามา เอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงเบาว่า “เหนียงเหนียง ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ท่านยังไม่ได้แตะอาหารสักคำ อย่างน้อยเสวยสักหน่อยเถิดเพคะ”
ไทเฮาส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ “ข้ากินไม่ลง เจ้าลองว่ามาสิ นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“พระสนมที่เพิ่งเข้าวัง วันแรกก็ไม่มาถวายคำนับที่ตำหนักฉืออาน กลับปล่อยให้ข้าผู้เป็นไทเฮารอเก้อ จักรพรรดิยังส่งคนมาแจ้งแทนนางโดยเฉพาะ ดูท่าตอนนี้ปีกกล้าขาแข็ง ไม่เห็นข้าผู้เป็นไทเฮาอยู่ในสายตาแล้ว”
แม่นมคังวางถ้วยรังนกลงบนโต๊ะเตี้ย พลางเอ่ยอย่างระมัดระวัง “เหนียงเหนียง อย่าทรงกริ้วจนเสียพระวรกายเลยเพคะ ฝ่าบาทก็แค่กำลังตื่นเต้นกับของใหม่ชั่วคราว”
“ของใหม่?” ไทเฮาได้ยินแล้วลืมตาขึ้น นางส่ายหน้า “ข้าว่าเขาคงเสียสติไปแล้ว อย่างไรเสียก็ไม่ใช่ลูกที่ข้าอุ้มท้องมาเอง ภายนอกทำท่าเคารพ แต่ในใจมีข้าผู้เป็นเสด็จแม่อยู่ที่ไหน? หากตอนนั้นข้าไม่ช่วยสนับสนุน เขาจะครองบัลลังก์อย่างมั่นคงมาหลายปีได้หรือ?”
“ตอนนี้กลับพาสตรีที่มีชาติกำเนิดจากหอนางโลมเข้าวัง แล้วยังแต่งตั้งเป็นเจี๋ยอวี๋อีก ระดับขั้นเช่นนี้จะเชิดหน้าชูตาได้หรือ? หากแพร่งพรายออกไป เหล่าฮูหยินในราชวงศ์จะนินทากันลับหลังอย่างไร แล้วข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”
แม่นมคังรีบลูบอกให้นางคลายโทสะ “เหนียงเหนียงโปรดระงับโทสะเพคะ สตรีสกุลหยุนผู้นั้นมีชาติกำเนิดเช่นนั้นจริง ๆ ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ คงถูกหญิงแพศยาล่อลวงจนตาพร่า หากเหนียงเหนียงไม่พอพระทัยจริง ๆ ลองหาเหตุผลไปตักเตือนนางสักหน่อยดีไหมเพคะ?”